
- Temperature
- Precipitation
- Rain Chance
- Wind
- Humidity
- Pressure
-
Dag5 Reckingen – Vöhrbach Duitsland
Na lange dag van gisteren wordt ik echt van de wekker wakker. Ik sta op en loop even het balkon op. Het ziet er mooi uit met laag hangende bewolking, het is heiig omdat de regen die gisteren is gevallen aan het verdampen is.
.jpg)
Na de sanitaire handelingen lopen we de trap af, vandaag geen lift. Omdat we gisteren geen avondeten meer hebben gehad, heb ik nu echt wel trek. Het ontbijt zit er goed uit en ik probeer goed te maken wat gisteravond niet konden krijgen. Ik laat het me goed smaken en loop een aantal keren terug naar het buffet om nog wat te pakken. Eerlijk is eerlijk het ontbijt smaakte goed. Na het ontbijt haal ik de spullen naar beneden. Eerst maar eens de motor droog maken. Ik heb altijd hiervoor een aantal goedkope vaatdoekje doekjes bij me. Ik heb de motor al gestart komt de gastvrouw naar buiten of we nog willen betalen. Ai ik had gedacht dat Jeroen dat had gedaan, met het schaamrood op de wangen ga ik vlug naar binnen en betaal netjes de rekening. Die vrouw zal ook wel hebben gedacht dat die motorrijders rijden weg zonder te betalen. Ik stap weer op en rijden naar beneden naar de doorgaande weg. Het is ook tijd om te tanken en ik hou uitkijk naar tankstations. De eerste tankstations hebben maar één pomp en dat is niet handig met z’n vieren en na een poosje vindt ik een tankstation met twee pompen dus tanken we daar maar. Na de standaard nodige verwarring welke benzine we nu moeten tanken pompen we de tanks vol. We rijden weer verder en na een klein uurtje Komen we aan bij de Grimsel pas.
.jpg)
We stoppen voor een foto momentje want wat zien zou zo uit een Harry Potter film kunnen komen zeg nu zelf. We rijden nog het kleine stukje naar boven naar de pas. Boven is het helaas een beetje mistig en hebben we helaas geen vergezichten. Ik ga nog even het shopje in om te kijken voor souvenirs. Ik probeer op zo’n pas een badge te kopen. Jammer genoeg hebben ze deze niet en besluit ik een petje en een sleutelhanger te kopen.
.jpg)
De buit gaat in de koffer en we gaan weer verder. We genieten in volle teugen van de bergwegen. We sukkelen achter een Brit in een dikke BMW de berg af, maar hij rijdt niet voor wat hij waard is. In het dal is een tankstop met een restaurantje en we stoppen daar voor een bakkie en we nemen wat lekkers erbij. Otto zorgt er voor dat we (nog meer) naamsbekendheid krijgen door een highway hornets sticker op een goed zichtbare plek te plakken.

Na de koffie gaan we verder en gaan we een stukje de snelweg op. Goed dat we snelweg vignet hebben gekocht. De eerste afslag gaan we er weer vanaf en rijden binnendoor in de richting van Luzern. We rijden door allerlei aaneengeregen plaatsen als lintbebouwing. Veel verkeerslichten maar een lunch locatie zoeken we te vergeefs. Op een gegeven moment zie ik een groot radar station en ik heb het nog niet gezegd en twee F14’s vertrekken met een oorverdovend kabaal met afterburners blazing. In totaal vertrekken 8 kisten. Leuk voor de bewoners in dat dal. Maar goed, veiligheid is niet gratis. Rustig rijden we verder door industrieel Zwitserland. We naderen langzaam maar gestaag de Duitse grens. Bij Zwitserse Koblenz rijden we de brug over rijn over. In Duitsland verheug ik mij al over de B500 in het Schwarzwald. Maar het begin gaat al mis, we stuiten wederom op een wegafsluiting en noodgedwongen wijken we van de route af. Zo hebben we deze tocht al heel wat grijze kilometers gemaakt. Bij de Schluchsee komen we weer op de oorspronkelijke route de B500 en touren we weer verder. De B500 blijkt een ontluistering. De weg in mijn herinnering was een 100km/h weg die door het heuvelachtige beboste landschap slingerde. De huidige weg is snelheid er helemaal uit. Nou ben ik niet van het hard rijden maar 30 km/h en soms zelfs 20 Km/h maakt deze weg eigenlijk ongenietbaar hoe mooi het landschap ook is. Veel zijn er onderborden met “Erholungsort” en andere met de haren bij gehaalde smoezen. De gevolgen zijn al zichtbaar, veel horeca gelegenheden zijn gesloten en kost grote moeite om überhaupt ergens een terrasje voor wat te eten te vinden. Lunch voor vandaag was optioneel en voor de koffie vinden circa 40 km van de eindbestelling een koffie met gebak restaurant met een serveerster die er echt geen zin in heeft. Omdat we niet geluncht hebben breng ik het geduld op haar te roepen, de bestelling op te nemen en onze bestelling te brengen. Een andere gast attendeert Jeroen op zijn achterband. Het rubber is op een paar plekken verdwenen en laat het metalen canvas zien. Jeroen gaat onmiddellijk op internet op zoek naar een band. Wij gaan aan de overkant van de weg naar de supermarkt om wat snacks en frisdrank te kopen voor als we morgen weer geen open horeca kunnen vinden. We besluiten rustig door te rijden naar het hotel. Met samengeknepen billen dat er niets gebeurd. En of de duvel er mee speelt, vlak bij het hotel is de weg afgesloten en we rijden een 20 km omleiding waarbij een af en toe stoppen om de band te controleren.

Om half zeven arriveren we bij het geboekte hotel. Waarbij we schrikken als de gastvrouw roept dat ze geen reservering heeft. Ik heb wel een geboekt via booking.com en heb met het hotel nog geappt over parkeerplaats voor motoren. Ze haalt de kamersleutels en blij brengen we onze spullen op de kamer. Helaas krijg je in dit hotel ook geen avondeten om dat ze het hotel eigenlijk in haar eentje runt. Knap want ze is niet de jongste meer. Ze wil wel voor ons flamkuchen maken. Super, dus bestel ik 4 flamkuchen en evenveel bier en we gaan lekker op het terras zitten. De eerste twee flamkuchen komt ze al vlug brengen. Ik zorg dat ze in stukken worden gedeeld en we spoelen ze weg met een groot glas Weizenbier. De eerste twee net op komt de gastvrouw de volgende twee brengen, ze smaken echt voortreffelijk. We keuvelen nog wat en ze komt er gezellig met de krant bij zitten. Jeroen is druk met het regelen van een nieuwe achterband. Samen met de ANWB geregeld dat ze hem morgen met zijn motor afhalen en naar een bandenboer brengen om de band te vervangen. We spreken af dat hij dan morgen zelfstandig naar het volgende hotel rijdt terwijl wij op de route verder rijden.

De buit gaat in de koffer en we gaan weer verder. We genieten in volle teugen van de bergwegen. We sukkelen achter een Brit in een dikke BMW de berg af, maar hij rijdt niet voor wat hij waard is. In het dal is een tankstop met een restaurantje en we stoppen daar voor een bakkie en we nemen wat lekkers erbij. Otto zorgt er voor dat we (nog meer) naamsbekendheid krijgen door een highway hornets sticker op een goed zichtbare plek te plakken.

Na de koffie gaan we verder en gaan we een stukje de snelweg op. Goed dat we snelweg vignet hebben gekocht. De eerste afslag gaan we er weer vanaf en rijden binnendoor in de richting van Luzern. We rijden door allerlei aaneengeregen plaatsen als lintbebouwing. Veel verkeerslichten maar een lunch locatie zoeken we te vergeefs. Op een gegeven moment zie ik een groot radar station en ik heb het nog niet gezegd en twee F14’s vertrekken met een oorverdovend kabaal met afterburners blazing. In totaal vertrekken 8 kisten. Leuk voor de bewoners in dat dal. Maar goed, veiligheid is niet gratis. Rustig rijden we verder door industrieel Zwitserland. We naderen langzaam maar gestaag de Duitse grens. Bij Zwitserse Koblenz rijden we de brug over rijn over. In Duitsland verheug ik mij al over de B500 in het Schwarzwald. Maar het begin gaat al mis, we stuiten wederom op een wegafsluiting en noodgedwongen wijken we van de route af. Zo hebben we deze tocht al heel wat grijze kilometers gemaakt. Bij de Schluchsee komen we weer op de oorspronkelijke route de B500 en touren we weer verder. De B500 blijkt een ontluistering. De weg in mijn herinnering was een 100km/h weg die door het heuvelachtige beboste landschap slingerde. De huidige weg is snelheid er helemaal uit. Nou ben ik niet van het hard rijden maar 30 km/h en soms zelfs 20 Km/h maakt deze weg eigenlijk ongenietbaar hoe mooi het landschap ook is. Veel zijn er onderborden met “Erholungsort” en andere met de haren bij gehaalde smoezen. De gevolgen zijn al zichtbaar, veel horeca gelegenheden zijn gesloten en kost grote moeite om überhaupt ergens een terrasje voor wat te eten te vinden. Lunch voor vandaag was optioneel en voor de koffie vinden circa 40 km van de eindbestelling een koffie met gebak restaurant met een serveerster die er echt geen zin in heeft. Omdat we niet geluncht hebben breng ik het geduld op haar te roepen, de bestelling op te nemen en onze bestelling te brengen. Een andere gast attendeert Jeroen op zijn achterband. Het rubber is op een paar plekken verdwenen en laat het metalen canvas zien. Jeroen gaat onmiddellijk op internet op zoek naar een band. Wij gaan aan de overkant van de weg naar de supermarkt om wat snacks en frisdrank te kopen voor als we morgen weer geen open horeca kunnen vinden. We besluiten rustig door te rijden naar het hotel. Met samengeknepen billen dat er niets gebeurd. En of de duvel er mee speelt, vlak bij het hotel is de weg afgesloten en we rijden een 20 km omleiding waarbij een af en toe stoppen om de band te controleren.

Om half zeven arriveren we bij het geboekte hotel. Waarbij we schrikken als de gastvrouw roept dat ze geen reservering heeft. Ik heb wel een geboekt via booking.com en heb met het hotel nog geappt over parkeerplaats voor motoren. Ze haalt de kamersleutels en blij brengen we onze spullen op de kamer. Helaas krijg je in dit hotel ook geen avondeten om dat ze het hotel eigenlijk in haar eentje runt. Knap want ze is niet de jongste meer. Ze wil wel voor ons flamkuchen maken. Super, dus bestel ik 4 flamkuchen en evenveel bier en we gaan lekker op het terras zitten. De eerste twee flamkuchen komt ze al vlug brengen. Ik zorg dat ze in stukken worden gedeeld en we spoelen ze weg met een groot glas Weizenbier. De eerste twee net op komt de gastvrouw de volgende twee brengen, ze smaken echt voortreffelijk. We keuvelen nog wat en ze komt er gezellig met de krant bij zitten. Jeroen is druk met het regelen van een nieuwe achterband. Samen met de ANWB geregeld dat ze hem morgen met zijn motor afhalen en naar een bandenboer brengen om de band te vervangen. We spreken af dat hij dan morgen zelfstandig naar het volgende hotel rijdt terwijl wij op de route verder rijden.

-
Dag 8 Simmerath – RTB
Omdat het gisteravond toch wel wat laat is geworden en we naar huis gaan doen we rustig aan. Één voor een maken we gebruik van de badkamer en dalen daarna de trap af voor het ontbuit. We zijn niet de enigen, er zijn nog 4 andere motorrijders, Het ontbijt is uitstekend, keurig verzorgd. Na het halve varken van gisteravond heb ik eigenlijk niet veel honger. In eerste instantie hou ik het bij yogurt en een multivit drankje maar bedenk me nog een keer en maak ook een broodje met beleg. Een capaccinno is natuurlijk ook nodig. We praten nog met de hotelier en voldoen de rekening. Om circa half elf rijden we weg richting Simmerath. Bij het tankstation in Simmerath gooien voor de laatste keer van deze rit de tank vol met benzine. En dan rijden we slingerend binnen door in belgische richting. De weg bij Eupen kan je rijden zonder stuurbewegingen, hij is bijna kaarsrecht. Er zijn natuurlijk wel de nodige verkeerslichten. Na Eupen komen in Moresnet. Het drielanden punt in Vaals was in het interbellum (de tijd tussen de eerste en twee wereldoorlog) een 4 landenpunt. Doordat de geallieerden het niet eens konden worden welk land zich van de zinkmijn in Moresnet eigenaar mocht noemen, werd besloten dat Moresnet een eigen Monaco-achtige staat werd. De directie van de zinkmijn moest ook het bestuur van de staat op zich nemen. Moresnet ontwikkelde zich conform de andere kleine staatjes zoals Monaco en Andorra als een waar belasting paradijs complet casino’s, cafe’s en bordelen. Na de tweede wereld oorlog werd Moresnet weer deel van België.

Bij Wolfhaag rijden we bijna ongemerkt Nederland weer in. We rijden nog een stukje door bij Vaals waar ik een mooi terras gelegen op een heuvel spot. En omdat we de afgelopen dagen weinig van dit soort terassen onderweg hebben gezien moeten we dit terras natuurlijk meepikken. We zoeken een plekje met uitzicht op het terras. De menukaart laat zien dat ze ook Limburgse vlaai serveren en als geboren en getogen Limburger laat ik dat niet aan mij voorbij gaan. Het uitzicht is zoals Limburg hoort te zijn heuvelachtig,

Na de koffie nemen we afscheid van Jeroen die gaat solo verder richting Zeeland. Wij vervolgen onze weg die ons via slingerwegen naar de snelweg A79 leidt. Natuurlijk hebben we in dat stuk ook nog een wegomleiding. Een heel klein stukje A73 en daarna de A2 op richting Eindhoven. Bij Echt neem ik afscheid, ik moet echt iets aan mijn ketting laten doen en verlaat ik de snelweg. Bij Motorport in Echt kijken ze naar mijn ketting en mijn zorgen zijn terecht. Hij is ernstig aan vervanging toe. De ketting hebben ze wel maar de tandwielen niet en normaliter moet je die tegelijk vervangen. Dan maar alleen een ketting en vervanging ik de boel thuis nog maar een keer. Na een koffie en de rekening ben ik weer op pad. Ik hoef maar een stukje, ik blijf nog een nachtje of twee bij mijn moeder (Ma Hornet 🙂 ). Van de overige Hornets komen de appjes binnen dat ook zij veilig zijn thuis gekomen. Moeder doet gelijk m’n was in de machine zodat ik weer schone onderboksen en shirts heb. Dit was weer een avontuurlijke motortoertocht met veel hoogte punten en heel af en toe een kleine teleurstelling. Maarrrr kleine teleurstelling dien door de vent zelf te worden verwerkt! Op naar de volgende!

-
Dag 6 Vöhrbach – Miesenbach
De wekker is weer het eerste geluid dat ik hoor. Lekker bedje maar toch maar even onder de douche. Otto is ook klaar en we gaan naar beneden voor het ontbijt. De gastvrouw is al druk met het ontbijt voor de andere gasten terwijl wij aanschuiven. Er is weer vanalles lekkers om van te kiezen, toch wel fijn om in hotels te overnachten. Ontbijt is tegenwoordig een “must have” anders kiezen we voor een ander hotel. Na het ontbijt controleer ik of alles is betaald en daarna volgt weer het ritueel van de motoren beladen. We mochten ze voor de nacht in de garage zetten dus halen we ze daar eerst maar uit.

Een beetje bezorgd kijk ik naar mijn ketting, die hangt er uitgelubberd bij. Ik denk dat hij aan vervanging toe is en baal dat de dealer slechts twee maanden terug toen ik de achterband heb laten vervangen hier niets van heeft gezegd. Dit is mijn eerste motor met ketting en ben dus weer een ervaring rijker. Met banden rij ik niet tot het uiterste randje maar vervang zeker voor een langere trip de band. Volgende keer komt daar dus een ketting check bij. Of toch maar terug naar een motor met een cardan? Na afscheid van de gastvrouw en ook van Jeroen te hebben genomen vertrekken we. Het weer is weer voortreffelijk dat wordt weer genieten. Onderweg zie ik een bandenboer en stop om te vragen of ik een dop 34 mag lenen om de ketting te spannen. Dat mag en samen met Gerard ga ik aan de slag om de ketting te spannen. Best nog wel lastig want de ketting lijkt niet gelijkmatig te slijten en is op sommige stukken korter als op andere. Je moet dus een soort gemiddelde nemen. An sich waren we in 10 minuten klaar dus ansich is dat het werk niet als je het juiste gereedschap bij je hebt. Daar moet ik als we terug zijn toch maar eens naar kijken. Het gaat weer verder maar de ketting maakt toch best veel geluid. Naar een uurtje of zo rijden we Tribach in en daar stoppen voor souveniers, je moet het thuisfront natuurlijk ook wat gunnen,

Rond 11 uur rijden we Städle in. Dit is een mooi behouden stadje compleet met stadsmuur en stadspoort hier vindt ik de 20 km/h snelheidsbeperking wel juist toegepast. We stoppen bij de banketbakker voor koffie met wat lekkers.

Heel toepasselijk Schwarzwalder Kirschtorte. We nemen ons de tijd want we zitten op een mooi plekje aan de hoofdstraat. Na koffie gaat het weer door. Rustig want we hebben dit keer geen haast. Het stukje B500 dat we nog rijden kent vele wegwerkzaamheden en 20 km stukken en bij Baden-Baden gaat de B500 meer in westelijke richting. Hier gaan we eerst de snelweg over en even later over de Rijn en rijden we dus Frankrijk weer in. Hier wordt een stuk rustiger. De wegen kronkelen is 3D door het landschap, mooi hoor. Een lunch locatie zoeken we tevergeefs en eten we op de parkeerplaats de pizzabroodjes op die Gerard voor dit soort situatie had gekocht. Cola er bij, wat mij betreft niet verkeerd, Na de geïmproviseerde lunch rijden we weer verder. We zijn in gebied waar ik niet ver vandaan een drietal jaren heb gewoond. De Pfalz regio, fameus om de goede wijn die daar vandaan komt en hier ik heb ik vaker getourt. Nadat we de grens over zijn gegaan gaan we een stukje over de snelweg richting Ramstein. Het is maar een stukje snelweg en de route voert ons er weer af. We hebben sinds de lunch weer ruim een anderhalf uur gereden en we stoppen op een parkeerplek voor een legstrech en ook een pis. Ook check ik de telefoon of Jeroen al wat geappt heeft na het monteren van de achterband gaat hij OEG (open eigen gelegenheid, vakjargon 😉 naar Miesenbach. Helaas is het laatste bericht bij de garage en we weten dus niet dat hij vertrokken is. We rijden weer verder, nu is het niet meer zover naar het hotel. Maar eerst meld mijn motor dat het hoog tijd is om te gaan tanken. En omdat ik gelijk een tankstation zie doen we dat gelijk. Bij het hotel aangekomen check ik ons in, vanavond slapen we weer met z’n vieren op een kamer, tenminste indien Jeroen nog komt.

Bij de dames bij de receptie bestellen we een koude kletser en genieten daarvan op het teras, Ik bel Jeroen nog een keer en ik krijg hem zowaar aan de telefoon. We hebben samen zijn Garmin en Packtalk opnieuw ingesteld en het werkt goed, pluim voor ons zelf. Otto’s TomTom rider is helaas nog niet bijgekomen van de vele regen op dag 1. Jeroen is slechts een half uur weg dus onder genot van het biertje wachten we rustig op zijn komst. En inderdaad horen we zijn mighty K aankomen suizen. Jeroen brengt zijn spullen naar boven en verfrist zich even en rond zeven uur lopen we naar het Grieks restaurant. Het hotel is vlak bij de poort van Ramstein Airbase en voor werk ben ik hier een aantal malen geweest dus ik weet de weg. We tafelen uitgebreid en laven ons om het vocht dat we gezweet hebben aan te vullen. Rond 23:00 uur is tijd om terug te lopen. Otto gaat betalen, maar opeens belt hij mij. Wat blijkt in het restaurant kun je alleen contant betalen, en de ober had hem naar een geldautomaat om de hoek gestuurd. De slikt echter Otto’s kaart in en geeft hem niet meer terug. Omdat ik de situatie mijn verdacht lijkt belt Otto met de creditcard maatschappij en laat de kaart blokeren. Duurde wel meer dan een half uur. Ondertussen heeft Gerard het restaurant betaald en lopen we terug naar het hotel. Daar drinken we nog iets fris uit de koffer en gaan daarna met een volle buik naar bed, lekker.

-
Dag 7 Miesenbach – Simmerath
We hebben een vierpersoonskamer dus het ochtend ritueel duurt wat langer dan gebruikelijk. Het ontbijt in hotel Pirsch is weer klasse. Ik kan genieten van het duitse hartig beleg dat dikker is gesneden bij ons thuis. Lekker bakje thee en ook nog een verse jus des oranges. De kaiserbroodjes kunnen uiteraard niet ontbreken evenals de een bekertje yogurt. De afstand vandaag is als we geen omleidingen hebben niet al te groot. De motorbroek gaat aan en dan lopen we met de tassen naar de motoren. Even uitelkaar zetten dat we er goed bij kunnen en dan de spullen in de koffers en tas met de rockstraps vast zetten. Boven nog even de helm en jas pakken voorts beneden bij de receptie controleren of we alles hebben voldaan. Als laatste laad ik de juiste route in de navi en kunnen we gaan rijden. We stoppen nog voor peuken en voor Jeroen af te tanken en dan vamos. Het eerste deel van de route voert een stukje over de snelweg, bij de afslag Birkenfeld gaan we er weer af. Dan is het lekker weer binnendoor rijden. Rond 10:00 uur rijden we een mooie stuurweg richting Traben-Trarbach. Traben ligt aan de Moesel niet ver van Cochem. Hier heb ik in het verleden een mooie route gereden, de zes kastelen route. Nu rijden we de brug op over de moesel en volgen het moesel dal. Ondertussen houd ik uitkijk naar een terras voor koffie en waar we ook de motoren kwijt kunnen. Lijkt toch weer geen gemakkelijke opgave. Via een stevige klim verlaten we het moeseldal en eenmaal boven stuiten we weer op een omleiding. Naast uitkijken naar een terras moet ik ook derouteren. Bij Manderscheid zitten we weer op de route en hebben ondertussen wat fris uit de koffer gedronken. De mooie wegen maken best veel goed. We rijden door Gerolstein, bekend om het bronwater en vervolgen onze weg parallel aan het riviertje Kyll dat in 2021 zorgde voor veel leed vanwege overstromingen, niet zo heftig als in het Ahrtal maar toch geklassificeerd als een “Jahrhunderthochwasser”. In oberbetting stoppen we voor de lunch. De keuze valt op de traditionele currywurst mit pommes met veel zalf und eine grosse cola om het allemaal mee weg te spoelen. Niet verkeerd allemaal. We drinken nog een koffie na en vertrekken dan weer. Het weer is overigens uitstekend en daarover hebben we zeker niets te klagen. Rustig toeren we verder en komen nog door Stadtkyll hier verbleven we in 2021 in het Landalgreenpark wat hier ligt. Dit was kort na dat het waterstand van de Kyll weer normaal was. Nu was er van de overstromingen niets meer te zien. We stoppen voor een legstrech en drankje onderweg ergens bij een rotonde en staan in de schaduw van een boom omdat het behoorlijk warm is.

Nog voor we vertrekken nog even de blaas legen en dan gaat het verder richting de Obersee. Ondanks een lange wachttijd voor een verkeerslicht bij wegwerkzaamheden komen we rond kwart over vier bij het hotel aan de Obersee aan. Daar worden we hartelijk ontvangen door de hotelier. Weer de gebruikelijke routine, spullen naar de kamer, korte sjees aan, kouwe kletser op het terras. Bovendien worden door de hotelier verwend met “echte hollands bruin fruit” Daar lusten we natuurlijk pap van en al vlug moeten we herbevo’n (jargon voor bij bestellen). In het hotel wordt geen diner geserveerd en dus lopen we rond zeven uur naar de overkant van de weg naar het restaurant. Daar zoeken we een mooi plekje op het terras uit.

Behalve Otto kiezen we voor de traditionele schnitzel met pommes en natuurlijk veel zalf, ze brengen ons zelfs de fles. Het eten is wat je er van mag verwachten, dit blijkt ook uit het volle terras. Als beloning dat we ons bordje hebben leeg gegeten nemen we nog een piep klein ijsje na. Ook hier mogen we het gelag in contanten betalen. Een opmerking van mij dat dit toch wel ouderwets is wordt tegengesproken door de serveerster contant is beter. Ik ga niet in discussie want ik denk dat dit beter voor hun is als voor ons, what ever. Hierna kuieren we terug naar het teras en nuttigen daar nog een versnapering tot toch echt tijd is om naar bed te gaan.

-
Werk in uitvoering
Hier komt binnenkort het verslag van de motortoertocht te staan.

