Dag5 Reckingen – Vöhrbach Duitsland

Na lange dag van gisteren wordt ik echt van de wekker wakker. Ik sta op en loop even het balkon op. Het ziet er mooi uit met laag hangende bewolking, het is heiig omdat de regen die gisteren is gevallen aan het verdampen is.

20240716 071904 (Klein)

Na de sanitaire handelingen lopen we de trap af, vandaag geen lift. Omdat we gisteren geen avondeten meer hebben gehad, heb ik nu echt wel trek. Het ontbijt zit er goed uit en ik probeer goed te maken wat gisteravond niet konden krijgen. Ik laat het me goed smaken en loop een aantal keren terug naar het buffet om nog wat te pakken. Eerlijk is eerlijk het ontbijt smaakte goed. Na het ontbijt haal ik de spullen naar beneden. Eerst maar eens de motor droog maken. Ik heb altijd hiervoor een aantal goedkope vaatdoekje doekjes bij me. Ik heb de motor al gestart komt de gastvrouw naar buiten of we nog willen betalen. Ai ik had gedacht dat Jeroen dat had gedaan, met het schaamrood op de wangen ga ik vlug naar binnen en betaal netjes de rekening. Die vrouw zal ook wel hebben gedacht dat die motorrijders rijden weg zonder te betalen. Ik stap weer op en rijden naar beneden naar de doorgaande weg. Het is ook tijd om te tanken en ik hou uitkijk naar tankstations. De eerste tankstations hebben maar één pomp en dat is niet handig met z’n vieren en na een poosje vindt ik een tankstation met twee pompen dus tanken we daar maar. Na de standaard nodige verwarring welke benzine we nu moeten tanken pompen we de tanks vol. We rijden weer verder en na een klein uurtje Komen we aan bij de Grimsel pas.

20240716 101745 (Klein)

We stoppen voor een foto momentje want wat zien zou zo uit een Harry Potter film kunnen komen zeg nu zelf.  We rijden nog het kleine stukje naar boven naar de pas. Boven is het helaas een beetje mistig en hebben we helaas geen vergezichten. Ik ga nog even het shopje in om te kijken voor souvenirs. Ik probeer op zo’n pas een badge te kopen. Jammer genoeg hebben ze deze niet en besluit ik een petje en een sleutelhanger te kopen.

20240716 103532 (Klein)

De buit gaat in de koffer en we gaan weer verder. We genieten in volle teugen van de bergwegen. We sukkelen achter een Brit in een dikke BMW de berg af, maar hij rijdt niet voor wat hij waard is. In het dal is een tankstop met een restaurantje en we stoppen daar voor een bakkie en we nemen wat lekkers erbij. Otto zorgt er voor dat we (nog meer) naamsbekendheid krijgen door een highway hornets sticker op een goed zichtbare plek te plakken.

Na de koffie gaan we verder en gaan we een stukje de snelweg op. Goed dat we snelweg vignet hebben gekocht. De eerste afslag gaan we er weer vanaf en rijden binnendoor in de richting van Luzern. We rijden door allerlei aaneengeregen plaatsen als lintbebouwing. Veel verkeerslichten maar een lunch locatie zoeken we te vergeefs. Op een gegeven moment zie ik een groot radar station en ik heb het nog niet gezegd en twee F14’s vertrekken met een oorverdovend kabaal met afterburners blazing. In totaal vertrekken 8 kisten. Leuk voor de bewoners in dat dal. Maar goed, veiligheid is niet gratis. Rustig rijden we verder door industrieel Zwitserland. We naderen langzaam maar gestaag de Duitse grens. Bij Zwitserse Koblenz rijden we de brug over rijn over. In Duitsland verheug ik mij al over de B500 in het Schwarzwald. Maar het begin gaat al mis, we stuiten wederom op een wegafsluiting en noodgedwongen wijken we van de route af. Zo hebben we deze tocht al heel wat grijze kilometers gemaakt. Bij de Schluchsee komen we weer op  de oorspronkelijke route de B500 en touren we weer verder. De B500 blijkt een ontluistering. De weg in mijn herinnering was een 100km/h weg die door het heuvelachtige beboste landschap slingerde. De huidige weg is snelheid er helemaal uit. Nou ben ik niet van het hard rijden maar 30 km/h en soms zelfs 20 Km/h maakt deze weg eigenlijk ongenietbaar hoe mooi het landschap ook is. Veel zijn er onderborden met “Erholungsort” en andere met de haren bij gehaalde smoezen. De gevolgen zijn al zichtbaar, veel horeca gelegenheden zijn gesloten en kost grote moeite om überhaupt ergens een terrasje voor wat te eten te vinden. Lunch voor vandaag was optioneel en voor de koffie vinden circa 40 km van de eindbestelling een koffie met gebak restaurant met een serveerster die er echt geen zin in heeft. Omdat we niet geluncht hebben breng ik het geduld op haar te roepen, de bestelling op te nemen en onze bestelling te brengen. Een andere gast attendeert Jeroen op zijn achterband. Het rubber is op een paar plekken verdwenen en laat het metalen canvas zien. Jeroen gaat onmiddellijk op internet op zoek naar een band. Wij gaan aan de overkant van de weg naar de supermarkt om wat snacks en frisdrank te kopen voor als we morgen weer geen open horeca kunnen vinden. We besluiten rustig door te rijden naar het hotel. Met samengeknepen billen dat er niets gebeurd. En of de duvel er mee speelt, vlak bij het hotel is de weg afgesloten en we rijden een 20 km omleiding waarbij een af en toe stoppen om de band te controleren.  

Om half zeven arriveren we bij het geboekte hotel. Waarbij we schrikken als de gastvrouw roept dat ze geen reservering heeft. Ik heb wel een geboekt via booking.com en heb met het hotel nog geappt over parkeerplaats voor motoren. Ze haalt de kamersleutels en blij brengen we onze spullen op de kamer. Helaas krijg je in dit hotel ook geen avondeten om dat ze het hotel eigenlijk in haar eentje runt. Knap want ze is niet de jongste meer. Ze wil wel voor ons flamkuchen maken. Super, dus bestel ik 4 flamkuchen en evenveel bier en we gaan lekker op het terras zitten. De eerste twee flamkuchen komt ze al vlug brengen. Ik zorg dat ze in stukken worden gedeeld en we spoelen ze weg met een groot glas Weizenbier. De eerste twee net op komt de gastvrouw de volgende twee brengen, ze smaken echt voortreffelijk. We keuvelen nog wat en ze komt er gezellig met de krant bij zitten. Jeroen is druk met het regelen van een nieuwe achterband. Samen met de ANWB geregeld dat ze hem morgen met zijn motor afhalen en naar een bandenboer brengen om de band te vervangen. We spreken af dat hij dan morgen zelfstandig naar het volgende hotel rijdt terwijl wij op de route verder rijden.

De buit gaat in de koffer en we gaan weer verder. We genieten in volle teugen van de bergwegen. We sukkelen achter een Brit in een dikke BMW de berg af, maar hij rijdt niet voor wat hij waard is. In het dal is een tankstop met een restaurantje en we stoppen daar voor een bakkie en we nemen wat lekkers erbij. Otto zorgt er voor dat we (nog meer) naamsbekendheid krijgen door een highway hornets sticker op een goed zichtbare plek te plakken.

Na de koffie gaan we verder en gaan we een stukje de snelweg op. Goed dat we snelweg vignet hebben gekocht. De eerste afslag gaan we er weer vanaf en rijden binnendoor in de richting van Luzern. We rijden door allerlei aaneengeregen plaatsen als lintbebouwing. Veel verkeerslichten maar een lunch locatie zoeken we te vergeefs. Op een gegeven moment zie ik een groot radar station en ik heb het nog niet gezegd en twee F14’s vertrekken met een oorverdovend kabaal met afterburners blazing. In totaal vertrekken 8 kisten. Leuk voor de bewoners in dat dal. Maar goed, veiligheid is niet gratis. Rustig rijden we verder door industrieel Zwitserland. We naderen langzaam maar gestaag de Duitse grens. Bij Zwitserse Koblenz rijden we de brug over rijn over. In Duitsland verheug ik mij al over de B500 in het Schwarzwald. Maar het begin gaat al mis, we stuiten wederom op een wegafsluiting en noodgedwongen wijken we van de route af. Zo hebben we deze tocht al heel wat grijze kilometers gemaakt. Bij de Schluchsee komen we weer op  de oorspronkelijke route de B500 en touren we weer verder. De B500 blijkt een ontluistering. De weg in mijn herinnering was een 100km/h weg die door het heuvelachtige beboste landschap slingerde. De huidige weg is snelheid er helemaal uit. Nou ben ik niet van het hard rijden maar 30 km/h en soms zelfs 20 Km/h maakt deze weg eigenlijk ongenietbaar hoe mooi het landschap ook is. Veel zijn er onderborden met “Erholungsort” en andere met de haren bij gehaalde smoezen. De gevolgen zijn al zichtbaar, veel horeca gelegenheden zijn gesloten en kost grote moeite om überhaupt ergens een terrasje voor wat te eten te vinden. Lunch voor vandaag was optioneel en voor de koffie vinden circa 40 km van de eindbestelling een koffie met gebak restaurant met een serveerster die er echt geen zin in heeft. Omdat we niet geluncht hebben breng ik het geduld op haar te roepen, de bestelling op te nemen en onze bestelling te brengen. Een andere gast attendeert Jeroen op zijn achterband. Het rubber is op een paar plekken verdwenen en laat het metalen canvas zien. Jeroen gaat onmiddellijk op internet op zoek naar een band. Wij gaan aan de overkant van de weg naar de supermarkt om wat snacks en frisdrank te kopen voor als we morgen weer geen open horeca kunnen vinden. We besluiten rustig door te rijden naar het hotel. Met samengeknepen billen dat er niets gebeurd. En of de duvel er mee speelt, vlak bij het hotel is de weg afgesloten en we rijden een 20 km omleiding waarbij een af en toe stoppen om de band te controleren.  

Om half zeven arriveren we bij het geboekte hotel. Waarbij we schrikken als de gastvrouw roept dat ze geen reservering heeft. Ik heb wel een geboekt via booking.com en heb met het hotel nog geappt over parkeerplaats voor motoren. Ze haalt de kamersleutels en blij brengen we onze spullen op de kamer. Helaas krijg je in dit hotel ook geen avondeten om dat ze het hotel eigenlijk in haar eentje runt. Knap want ze is niet de jongste meer. Ze wil wel voor ons flamkuchen maken. Super, dus bestel ik 4 flamkuchen en evenveel bier en we gaan lekker op het terras zitten. De eerste twee flamkuchen komt ze al vlug brengen. Ik zorg dat ze in stukken worden gedeeld en we spoelen ze weg met een groot glas Weizenbier. De eerste twee net op komt de gastvrouw de volgende twee brengen, ze smaken echt voortreffelijk. We keuvelen nog wat en ze komt er gezellig met de krant bij zitten. Jeroen is druk met het regelen van een nieuwe achterband. Samen met de ANWB geregeld dat ze hem morgen met zijn motor afhalen en naar een bandenboer brengen om de band te vervangen. We spreken af dat hij dan morgen zelfstandig naar het volgende hotel rijdt terwijl wij op de route verder rijden.

Deze website maakt gebruik van cookies enkel om de website goed te laten functioneren

Privacy policy