Dag 1 Harwich naar Bets-y-Coed

Door de schipsomroepinstallatie (3 maal woordwaarde) worden we ruw uit onze slaap gerukt. We kunnen al om 07:00 van boord, maar eerst gaan we lekker ontbijten, bij het boeken toch maar aangekruist. Blijkt een goede beslissing, want het is een uitgebreid ontbijtbuffet en we hoeven nu niet opzoek naar wat te eten. Amper weg van het ontbijt wordt al omgeroepen dat de chauffeurs naar hun voertuigen kunnen. Spulletjes hadden we al weer ingepakt dus we halen onze motorkleding en de binnentassen op en gaan op pad naar onze motoren. Rustig maken we de spanbanden los en bergen we de tassen terug in de koffer, plaatsen de navi en als de auto’s vertrokken zijn krijgen we een seintje dat we mogen oprijden. Net van de boot krijg ik een seintje dat de Navi van Gerard raar doet. Hij start maar moeilijk op nadat hij vanzelf uit is gegaan. Ik kijk even nadat hij toch is opgestart zie ik gegevens van alle door de jaren heen gereden routes. Ik maak mijn navi altijd leeg na een rit, dus kon de opslag wel eens behoorlijk vol staan. We gooien wat weg maar Gerard kijkt wat bedenkelijk dus hou ik me in. Ik stel hem gerust dat ik de routes en software op mijn laptopje heb staan en dat we de routes altijd opnieuw er op kunnen zetten. Maar dan rijden we toch weg, eenmaal op de openbare weg voelt het links rijden toch wel wat onwenning. Ik rijd bewust het eerste stuk rustig om te wennen aan de veranderde situatie, de andere Hornets kunnen niet anders dan volgen. Vandaag voert de route ons over 450 km Britse wegen. Dat lijkt veel maar we zijn vroeg vertrokken en ik heb ook stukken snelweg in de route verwerkt. Ervaringen uit vorige toerritten leert dat je binnendoor een gemiddelde snelheid van 60 km kunt halen, dat is bijna 8 uur rijden op deze 450 km, met een paar stukken snelweg breng afwisseling en snelheid in je route. En eerlijk is eerlijk voor ons is dit gewoon een verbindingsroute naar Ierland, dat is het hoofddoel. Na circa twee uur rijden komen we de geplande koffiestop net als het begint te miezeren. We hebben lekker binnendoor door dromerige plattelandsdorpjes gereden en schiterende vergezichten bewonderd. De koffiestop is bij de rotonde we bestellen grote koffie bij een lieftallige jongedame en gaan ontspannen zitten. Gerard is nog buiten wat aan zijn navi aan het prutsen onder toeziend oog van Otto die enpassant natuurlijk nog wat tabak verbrand. Evenlater komen ze toch ook van de koffie genieten. Na de koffie vertrekken we weer en draaien nu de snelweg op. En dan zit er een glitch in de planning. We arriveren te vroeg bij de geplande lunchstop althans voor de uitbater, ik heb eigenlijk altijd wel trek. Maar de uitbater is ook een motorrijder en komt naar buiten als hij ons ziet afstappen, dan hoeven we ons niet weer helemaal in het motorpak te hijsen legt uit. Vriendelijke man. Teleurgesteld draai ik natuurlijk aan de verkeerde kant weer de weg op. Ik zie allemaal verbaasde gezichten en Otto komt opzichtig naast me staan maar ik het nog steeds niet door. De Hoofdweg oprijden gaat dan wel weer goed. Onze communicatiemiddelen zijn nog niet met elkaar gepaird dus nog ouderwets met elkaar overleggen. We rijden nog circa een halfuur door tot dat ik een McDonalds zie, die zijn altijd open. Bij het oprijden zit ik te kijken waar we in het zicht kunnen parkeren met z’n allen dat ik natuurlijk bijna de uitrit inrij, als je erover nadenkt zijn het rare jongens die britten. Links rijden en voor alle meeteenheden hebben ze eigen versies die lastig om te rekenen zijn alleen de engelse taal wordt door velen als standaard gezien. Maar goed, het is natuurlijk nooit te vroeg voor een hamburger hahaha. Met het middenstuk weer gevuld vertrekken we rond de klok van één uur gaan we maar weer eens een stukje rijden. Het wordt weer een stukje snelweg tenminste niet de M wegen maar A wegen dat zijn snelwegen die worden afgewisseld met een tweebaans weg zoals je Duitsland en Frankrijk passeerstroken hebt als het bergop gaat. We schieten lekker op en rond drie uur geeft Jeroen aan dat het tijd is om te tanken. Ik zie een tankstation en draai van de hoofdweg af. Er staat een pompbediende buiten die ons mededeelt dat ze wat computer problemen hebben en één van ons mag als proefkonijn dienen om te tanken en dan te kijken of het afrekenen lukt.

Maar het lukt en we tanken de rest van de motoren af. We maken er gelijk een pauze van, we halen in het tankstation koek en zoopi. Het is lekker weer en we staan in het zonnetje, jammer dat ze geen tafel en stoelen zijn. Misschien komt het omdat het vaak regent in de UK maar wat betreft kunnen ze nog wat leren van de Noren echt overal bij de tankstations en supermarkten zijn picknick tafels. Ideaal voor motorrijders. Vanaf het tankstation is het een goed uur rijden, en we rijden Snowdonia in dit is een mooi Natuurpark in Wales.

We stoppen nog even voor foto’s onderweg en rond kwart over vier komen we aan in Bets-y-Coud, geen clou hoe je dat moet uitspreken. Ik stop bij het hotel maar de rest rijdt door ik rij er achteraan. Blijkt dat de route op de navi nog even doorloopt, en dat komt omdat ik eerst een ander hotel gepland had maar deze geen ruimte meer had toen in wilde boeken en ik wist toch wel zeker dat ik kamers in het hotel waar ik gestopt was had geboekt. Ik leg de verwarring uit en we rijden terug naar het hotel. Eén van de criteria voor het zoeken naar hotels is parkeergelegenheid. Die zie ik even niet maar nadat ik binnen onze reservatie had gechecked toch maar even gevraagd en we hadden kennelijk het steegje even gemist waar je achterom naar de parkeerplaats kon. Prima voor elkaar dus. Het hotel was van het soort wat we vaker hebben gezien, gebouwd vroeg in de vorige eeuw, ergens in de jaren 80 nog gerenoveerd maar mist nu de aansluiting bij het comfort van de grote ketens.

Dit kun je vooral zien aan de badkamer. Maar goed het is er schoon, en het beddegoed is fris. De motorkleding gaat uit, de camera’s en de headsets gaan aan de lader en dan is het toch echt wel tijd voor een kouwe kletser. In de lounch van het hotel genieten we van biertje en smaakt goed. Tegen zeven uur krijg ik meer honger dan dat ik standaard al heb en ik stel voor dat we het dorp inlopen om wat te eten. We wandelen rustig door het dorp en gaan bij een restaurant op het terras zitten het is inmiddels wat afgekoeld maar het restaurant heeft een terrasverwarming dus dat komt wel goed. Het restaurant was kennelijk gewend om grote hoeveelheid gasten te verwerken krijgt. Je moet binnen bestellen en gelijk aftikken. Daarna krijg je drankjes en of eten. Helaas voor Otto was het niet mogelijk om een asbak te verkrijgen en de ober gaf aan dat hij de peuk maar op de grond moest gooien, maar zo is Otto niet opgevoed dus. Maar zelfs na het opvoeren van de druk kwam er geen asbak. Pas na dat we onze hamburger achter de kiezen hadden gaf het stel dat naast ons zat en Otto’s verwoede pogingen om een asbak te bemachtigen had gade geslagen hun asbak op. Maarja toen waren wij ook bijna zover om te vertrekken. In het hotel nemen we nog een afzakker en omdat we morgen maar een klein stukje hoeven te rijden nemen we er nog maar een.