Dag 0 vertrek

Vandaag is het zover, we gaan weer op avontuur. Maar eerst gaat mijn jongste zoon Guido beginnen aan zijn avontuur. Samen met Jeanette breng ik hem naar school. Samen de Cambridge talentklas gaat hij naar Brighton in Groot Britaine. De school heeft er voor gekozen om de dagboot vanuit Duinkerken te nemen. Guido en de Hornets zijn dus tegelijk in het Verenigd Koninkrijk. Nadat we hem uitgezwaaid hebben rijden we weer naar huis. Ik hoef pas om half drie te vertrekken dus ik heb nog ruim de tijd om een laatste check uit te voeren. Zo rommel ik nog wat, lunch nog samen met Jeanette en dan begint de spanning op te lopen. Rond kwart over twee huis ik me in het motorpak klik de tanktas en het navigatiesysteem op de motor. De poort gaat open en ik duw de motorfiets naar buiten. Nog een laatste kus en foto en dan eerst naar tankstation Hellevliet aan de A12 waar ik heb afgesproken met Otto en Gerard. Het is heerlijk weer de zon schijnt en met een grote grijns op mijn gezicht rij ik over de A27. Ik wilde wat vroeger op de parkeerplaats staan om de aankomst van Gerard en Otto op de foto te zetten. Ruim op tijd zet ik de motor achteruit op een parkeerplek zodat Otto en Gerard en nog bij kunnen staan en zo dat ik in het zicht sta. En precies om half vier komen Gerard en Otto aanrijden. Ik zet ze op de foto en als ze dichterbij komen zie ik ook bij hun een grote grijns. Otto roept HORNETSZZZZ en ik schiet in de lach. We schudden de hand, we zien elkaar niet zo vaak omdat we relatief ver van elkaar wonen. Na een paar foto’s en de broodnodige op peil houden van de nicotine stappen we op, om naar Hoek van Holland te rijden. Daar hebben we met jeroen afgesproken bij de bar restaurant “De Torpedoloods”. Bij Hoek van Holland zijn ze aan de weg aan het werken dus de navi is zinloos en volgen we gewoon de borden. De Torpedoloods is zo gevonden maar als we de motoren in het zicht op de stoep zetten komt een niet zo vriendelijke serveerster die ons sommeerd de motoren achterom op de parkeerplaats te zetten. Jammer maar ja het is niet anders. We bestellen een frisje en wachten op Jeroen. Er komt nog een keer een groepje motorrijders voorbij met klasieke britse motoren en evenlater komen ze terug en zetten de motoren naast die van ons. We wachten nog steeds op Jeroen en na het derde frisje (buurrrps) maken we ons een klein beetje zorgen. Ik bel Jeroen maar even maar ik krijg geen gehoor. Even later komt hij gelukkig dan toch aanrijden.

We hebben tijd genoeg de boot gaat pas om elf uur. We nemen nog een frisje dan maar, Jeroen had behoorlijk file gehad en was er aan toe. Door de “vriendelijke” benadering door de serveerster hadden we besloten dat we in ieder geval ergens anders gingen eten. En mijn oog was al gevallen op een vis kot echt net voor de ferrie terminal. Daar hebben we lekker kibbelingen met patat gegeten, daar kun je me voor wakker maken. De kibbelingen zijn echt heel lekker, een aanrader. Na de kibbelingen stappen we op en rijden de terminal op. Daar worden we ingecheckt en moeten we door de douane, tot zover het Shengen accoord. Voor we de ferrie op kunnen rijden moet we nog even wachten tot  de vrachtwagens beladen zijn. Eenmaal op de ferrie wachten we nog even tot een meneer met zijn aanhanger is uit gemanouvreerd, hij zat waarschijnlijk nog niet lang op aanhangerrijden (grijns). Daarna was het toch echt onze beurt. De motoren moesten tussen twee op het dek gespannen staalkabels staan. De steward  riep: “daar achter hangen nog wel ergens spanbanden”. Beetje raar allemaal, dat zijn we anders gewend. De spanbanden zijn snel gevonden en ik zet de dame snel vast. In mijn topkoffer zit altijd een kniematje en dat kan prima onder de spanband op het zadel. Slimme belading van mijn binnentassen levert op dat ik alleen de tanktas en een binnentas hoef mee te nemen. Helaas ben ik het hangslot voor de helm vergeten en moet ik deze ook nog mee nemen. We wachten vrij lang op de lift maar van de dek vijf naar dek elf over de trap met de spullen lijkt ons niks. Bovendien hebben we zeker geen haast. De hut is keurig voor elkaar. We bergen onze spulletjes op en doen het motorpak uit. En dan is het tijd voor een “kouwe kletser”. We gaan op zoek naar de bar en enpassant lopen we nog even door het winkeltje. Daar is echter niets van onze gading. Jeroen en Gerard komen er ook aan lopen, ik deel de hut met Otto. We zoeken een vrij tafeltje en Otto haalt de “kouwe kletsers” voor ons. De ferrie is nog afgemeert aan de kade. Het wordt langzaam donker als we een siddering door het schip voelen, sein dat de motoren worden gestart. Niet veel later zien we dat de kade langzaam voorbij schuift, we zijn onderweg. Na een paar biertjes en een enkele sigaret is tijd om weer naar de hut te gaan. Morgen komen we vroeg in Engeland aan en dan hebben 450 kilometer voor de boeg, wel deels over snelwegen