Motortoertochten

Nog 3 weken te gaan voordat we weer op reis gaan. Vandaag uit de webshop een mooi shirt besteld voor de verwachte warmere dagen in Denemarken 🙂 Met hemelvaart al een klein voorproefje genomen door een motortoertocht naar Winterberg, samen met mijn jongste zoon Guido en neef Erik. Geheel volgens traditie een camping tripje. Was een super weekend. Met alleen op de zaterdag avond regen. Voor Denemarken ben ik nog wat Points of Interest (POI) aan de routebestanden aan het toevoegen. Maar de route is al af, de POI’s zijn eigenlijk bonus. Deze week nog het routeboekje bij Gerard bezorgen en dan zijn we er klaar voor. En dan moet hier al vlug de dagverslagen moeten volgen. Daar heb ik zin an.

Nog 59 dagen te gaan, en op dit moment ben ik redelijk druk met vanalles en nog wat. Ik moet even zuchten als ik wat plaatsen waar we overnachten bekijk. Ik heb in de weblinks de wikipedia links van deze plaatsen toegevoegd als achtergrond informatie, is misschien leuk om te lezen. Je krijgt steeds meer inzicht in hoe ondergewaardeerd dit land onder motorrijders is. Een paar jaar geleden ook de Trans euro Trail (TET) gereden in Denemarken. De TET  is voor een deel offroad en gaat door mooie rurale stukken van Denemarken.

Ik heb er erg veel zin in!

De routebooks voor de trip naar Denemarken zijn terug van de drukker! Yeah 

– route -> gereed

– roadbook -> gereed

– shirt ontwerp – > gereed en beschikbaar in de webshop

– roadbook naar de drukker -> gereed

– ferry boeken

Planning voor de Hornets motortoertocht is in volle gang. Inmiddels staat de route in de steigers en zijn de overnachtingen geboekt. Inmiddels heeft deze website weer een nieuwe categorie en ga ik deze de komende tijd weer langzaam vullen. Daarnaast zal we ook starten met het roadbook zodat we weer een handig naslagwerk hebben. 

Vol verwachting wordt ik wakker en begin met me aan te kleden want de badkamer is nog bezet, volgens mij slaapt Garard met één oog open en bij het geringste geluid is hij wakker. Oude gewoonten denk ik maar zo. Nadat we allemaal gereed voor het ontbijt zijn lopen we naar eetzaal waar het ontbijt geserveerd is. De eigenaresse legt ons uit wat er allemaal te beleven en te verkrijgen is. We starten maar eerst met een bakkie van het zwarte levensvocht met cafeïne zodat we nog meer alerter worden dan dat we al zijn. Vandaag staat een lange route met een aantal hoogte punten op de planning. Het ontbijt was werkelijkwaar verukkelijk. We lopen weer naar boven om de motorkleding aan te doen en onze tassen weer in de koffers van de motorfiets op te bergen. De motorfietsen staan keurig op ons te wachten.

Van Barbara krijgen wat lekkers voor onderweg en visitekaartje zodat we haar niet zouden vergeten. We worden uitgezwaaid als we in noordelijke richting richting het eerste hoogtepunt van de dag rijden, de Großglockner. Maar eerst worden we getrakteerd op een groot aantal haarspeldbochten altijd weer gaaf om te doen. Maar bij de afslag naar de Großglockner staan we opeens voor een slagboom, we moeten opnieuw tol betalen om over deze tjotten te mogen rijden. De tol valt niet mee is toch 25 euro per persoon, naast het autobahnvignet. Maar wat volgt is eigenijk het geld wel waart een mooi bergrit naar het hoochtor en onderweg stoppen we nog om dit allemaal fotografisch vast te leggen.

Na dat we dit allemaal vastgelegd hebben gaan we verder naar de Großglockner. Daar aangekomen is nog lastig om een parkeerplekje te vinden maar uiteindelijk kunnen we de motor in twee parkeervakjes zetten en gaan we naar de gletscher kijken.

De gletscher is behoorlijk gesmolten, ter vergelijk een foto uit het album van mijn ouders van de zelfde plek in 1962.

Na het schieten van de ploatjes moeten we weer door. We rijden verder noordelijk over de Großglocknerstrasse en bij Bruck draaien we naar het oosten. Bij Jeroens skivakantiebestemming, Flachau, genieten we van de luch in zijn favoriete afterskihut. En we moeten weer door we zijn pas op de helft. Dan wordt ik onderweg gebeld door booking.com. Het hotel dat ik gereserveerd had blijkt door omstandigheden gesloten. We stoppen om de kaart en op booking de hotels te raadplegen. In overleg met de klantenservice kiezen we een ander hotel in buurt van onze oorspronkelijke bestemming. We komen langzaam in de buurt van het volgende hoogtepunt, de Nockalm-Höhenstraße. Hier aangekomen staan we weer voor slagboom voor de tolheffing, hier is het prijskaartje wat milder en moet ik 52,50 voor ons vijfen aftikken. Ook hier worden onze oogbollen weer gestreeld met een schitterend alpenlandschap. Rond de klok van vieren stoppen we nog op de Turracherhöhe voor een bakkie.

Omdat het al rijkelijk laat is moeten we vaart maken naar het hotel, dus snel door want het is nog 100 km rijden. Het asfalt rolt lekker onder ons door en we arriveren rond zes uur bij wat lijkt een chauffeurscafe. We krijgen eenvoudige maar schone kamers toegewezen en samen met mijn slapie Otto nemen we intrek. Het weer is nog aangenaam dus besluiten we op het terras te gaan zitten, voor eerst maar eens een kouwe kletser. Het bier wordt gebracht en we krijgen ook de kaart om iets te eten uit te zoeken. We gaan allemaal voor de bauren cordonblue met pommes en natuurlijk zalf. De wirt komt nog gezellig een praatje maken en trakteert ons op snaps, maar die bocht drink ik niet maar sla hem ook niet af en schuif hem door naar Otto. Het eten is werkelijk voortreffelijk, cordonblue met daar nog een handje geraspte kaas. Ik krijg hem niet op zoveel is het. Ik heb wel mijn best gedaan.

De zon is al lang onder als we voldaan (met de nadruk op vol) richting onze kamer gaan. Na het tandenpoetsen kijken Otto en ik of we de buurt kunnen wakker houden terwijl wij lekker snurken

De dag begint met een uitgebreid ontbijt. Ook hier komen we niets te kort. Echt genieten dat alles op tafel staat en dat je het zo op je bordje kan leggen. Ook is in deze regio het vleesbeleg dikker gesneden dan bij ons en dat vindt ik super. Na het ontbijt voldoen we de rekening en beladen de motorfietsen en controleren nog een keer het oliepeil.

Na afscvheid te hebben genomen rijden we in westelijke richting. Vandaag gaan we heel wat hoogtemeters maken. Meer eerst genieten we van de meanderende wegen. Nabij Cortina de Ampeze is het tijd voor het eerste bakkie.

Het is lekker weer en na de versnappering rijden we weer verder en begint het echte werk. We rijden nog in Italië maar hoe dichter we bij de Oostenrijkse grens komen des te meer de hoogte meters stijgen. Onderweg moeten er natuurlijk foto’s worden gemaakt van al dat moois.

Rond 16:00 komen we moe maar voldaan aan bij het frühstücks pension Alpenrose in Iselsberg. We worden vriendelijk begroet door de eigenaars van het pension. We kunnen de motoren mooi onder het afdak parkeren. De sleutels van de kamers worden ons aangereikt en met onze bagage gaan we naar onze kamers. Het motorpak gaat uit en we kunnen lekker relaxen. Tegen 6 uur steken we de weg over voor het diner. Uiteraard is het diner van grote klasse en we drinken nog een klein afzakkertje voor we terug naar onze kamers gaan.

Lekker gedoucht en vervolgens beneden aankomen bij een uitgebreid ontbijt. We genieten met volle teugen van het ontbijt. Dan het is tijd onze krempel weer in de koffers weg te bergen. We nemen afscheid van de vriendelijke hotelier en rijden voorzichtig weg. Via een stuk lintbebouwing komen we in Merano. Een stadje waar de tijd lijkt te hebben stil gestaan. Eenmaal Merano uit stoppen we bij de kiosk tanner imbiss voor een bakkie.

Na de versnappering gaat het lekker omhoog, het is weer genieten met de haarspeld bochten richting de Jaufen pass. Op de jaufen pass. Onderweg stoppen we uiteraard om foto’s te makan van al dat moois.

Het middag uur nadert en dat betekend dat het tijd is voor de lunch. We stoppen boven op de Jaufen pass en we nemen wat kleins voor de lunch. Daarnaast is weer de hoogste tijd voor het statieportret van deze trip.

Met de bergen op de achtergrond staat er weer een mooi plaatje. Na de foto en de souvenirs vertrekken we weer want we zijn nog niet op de helft en moeten nog twee passen over. De woute stelt ons niet teleur en er volgen we een groot aantal haarspeld bochten. En stoppen we weer om een badge te kopen en een paar foto’s te maken.

Na deze pas dalen we weer naar een dal. We volgen de weg door het dal richting het zuiden. Vervolgens draait de route weer naar het oosten en arriveren we in Val Gardena. We overnachten in een bed en breakfast. We worden verwelkomd door de eigenaressen en de kouwe kletsers staan al klaar voor ons. De motorkleding gaat uit en vullen ons verloren vocht aan met de kouwe kletser. Op aanwijzing van de eigenaresse gaan we naar een restaurantje dat nog open is. Val Gardena is een ski oord en de meeste zaken zijn gesloten.

Na het eten nemen we nog een afzakker of twee uit de koelkast van het bed en breakfast voor dat we het bed in duiken. Dit was er weer in voor in de boekjes.

In de ochtend volgen we weer het gebruikelijke ritueel. Na het ontbijt gaat de motorkleding weer aan en laden onze bagage weer in de koffers van de motorfiets en nemen afscheid van Regina.

We rijden verder richting het zuiden. De weg is nog vochtig en er vallen af en toe een paar drupjes maar in ganzen grosen is het genieten van het uitzicht. Onderweg stoppen we nog bij een restaurant voor een welverdiende bak koffie. Bij de Kauntaler pas moet we voor we de pas op mogen eerst tol betalen. Not funnie want het is echt niet een klein bedrag en dat naast het autobahn vignet. Wel krijgen we als troost een hoop stickers voor in het plakboek. Regina heeft niets te veel belooft we rijden via 30 haarspeld bochten naar restaurant op de top van de pas. Daar maken we wat foto’s en genieten we van de lunch. Ik heb het zelfs gepresteerd om mijn neus te verbranden in de zon.

Niet heel jammer moeten we dezelfde weg terug naar beneden om onze weg te vervolgen. Nadat we door de slagbomen de toegang tot pas weer verlaten rijden we verder in zuidelijke richting. En later in de middag rijden we Zwitserland in om een poosje de grensweg te volgen. Het is een mooie weg die parallel aan een rivier loopt en onderweg passeren we verschillende gallery tunnels die ons tegen vallen gesteente beschermen. Na een poosje steken we de rivier over om weer onze weg in Oostenrijk te vervolgen richting Nauders. Omdat we geen restaurant tegenkomen stoppen we gewoon ergens “in het wild” op een parkeerplaats. De regenkleding kan inmiddels uit. Het is een lekker weertje gworden. We rijden verder naar Silandro in Italië waar ik kamers in het hotel heb geboekt.

We maken kennis met de jonge hottelier die duidelijk onder de indruk is van de stoere mannen. Hij wil ons “helpen” met de motoren netjes te parkeren, maar dat kunnen we zelf wel. We lopen de stad in om een hapje te eten, want hij had geen kok voor het diner. Had ons gewaarschuwd dat het best wel een tippel was en dat we voor de terugweg het beste een taxi konden nemen. In de stad gekozen voor een pizzaria en nog een afzakkertje in een kroeg. Toen we zover waren om terug naar het hotel te gaan vroeg aan de kroegbaas of hij een taxi kon bellen. Hij heeft een poging gewaagt maar hij vond het te duur dus heeft hij met zijn auto even gebracht, echt vriendelijk.

De dag begint met een vrolijk deuntje van Otto’s telefoon ter signaal dat het tijd is om op te staan. Gerard springt onder de douche en ik kijk een beetje naar buiten, het ziet er bewolkt uit. Een blik op de weer app van mijn smartphone belooft niet veel goeds. Ik troost mij met de gedachte dat het nooit een hele dag regent. Na dat we allemaal van de badkamer gebruik hebben gemaakt gaan we naar beneden voor het ontbijt. Een lieftallige jonge dame van enige omvang geeft aan waar alles is. Wederom een uitgebreid ontbijt buffet met alles erop en eraan. Dit keer start ik met een nog warm kaiser broodje met lekker vlees beleg, koffie maar ook een glaasje jus de oranges. Lekker hoor en in een kleine etalage zie ik choco schneebollen. Dat zier er lekker uit maar omdat het de laatste dagen zo warm is geweest laat ik ze toch maar liggen. Na het eten halen we onze spullen van boven en wandelen naar de motoren. Eerst maar het kettingslot eraf voor dat er ongelukken gebeuren. Daarna gaat de binnentas weer in de zijkoffer. Ik heb zo beladen dat ik maar één tas binnen nodig heb. In de andere binnentas zitten zaken die ik niet zovaak nodig heb of als extra heb meegenomen. In de topkoffer zit het spul wat ik direct voor het grijpen wil hebben of lastig in de binnentassen past zoals mijn gympen. Alles past er weer in en ik maak nog even het ruitjes schoon. we zijn allemaal zover en we rijden  linksaf van de parkeerplaats en dan onder de stadspoort door. We volgen de route door uitegstrekte landerijen. Na 70 km is er een geplande tankstop., tevens koffiestop. We taken de motoren vol en zetten ze aan de kant zodat anderen ook kunnen tanken. Binnen rekenen we de brandstof af en halen een bakje koffie uit de automaat. Jammer genoeg staan hier niet zoals in Noorwegen een picknick tafel, dus maar een bakje in het staan. Terwijl we koffie drinken begint het zachtjes te regenen. Dus na de koffie hijsen we ons in het regenpak. Het regent gelukkig niet zo hard op de tweede stint van onze rit. De temperatuur zakt wel behoorlijk. We passen het tempo aan de omstandigheden aan, we zijn zeker geen racers maar rijden nu extra anticiperend. Rond de lunchtijd stop ik bij een bakker in een middelgrote plaats. Op de plek waar we de regenkleding uitdoen ontstaat een een hele plas water. Gelukkig vinden de damens van de bediening dat geen probleem, dat moet door onze woeste aantrekkelijkheid komen. Ik bestel een broodje fleishkäse en een grote capoccino dat gaat er wel in. Buiten regent het nog steeds en de temperatuur is nog meer gezakt, dus ik ga maar een fleece uit de koffer halen. Die gaat lekker onder mijn motorjas. Met nog 150 kilometer te gaan vertrekkenw e weer. Het is te merken dat dichter bij Oostenrijk komen, het landschap krijgt meer heuvels. Het is jammer dat het regent veel bochten die we rijden gaan langzamer dan gebruikelijk. Op de boordcomputer zie ik dat de temperatuur is gedaald tot 5 graden, niet normaal gewoon 25 graden verschil met gisteren. De handvatverwarming moet zelfs aan. Die romantische strasse is niet zo romantisch als het regent. Op de tank annex koffiestop verwissel ik de zomerhandschoenen naar winterhandschoenen, blij dat ik ze had meegenomen. Na dat we wegrijden bij het tankstation passeren we kasteel Neu Schwanstein. Deze heeft modelgestaan voor vele kastelen in Disney verhalen. Rond vijven passeren we bijna ongemerkt de Oostenrijkse grens. Geen grenswachten of strenge controlles. En rond zes uur arriveren we dan in Biberwier bij Hotel Alpina Regina.

We mogen onze motoren in de garage parkeren, moe lopen we naar binnen. In de regen rijden vraagt toch meer van je concentratievermogen. Binnen worden we door Regina warm onthaald. We krijgen de kamersteutel en gaan eerst maar even opfrissen en onze natte spullen te drogen hangen. Ik zelf heb enkel handschoenen die vochtig zijn, die drogen wel. Jeroen heeft echter natte voeten.

Nog even een warme doche en dan gauw naar beneden voor een kouwe kletser. Ik bestel het bier en gelijk komt de kok aanlopen en verteld dat hij zo de soep komt serveren. Oh ja vergeten dat ik hier met avondeten had gereserveerd Komt goed uit in dit weer wil je toch niet naar buiten om iets ander te zoeken. Ik was hier al met een eerdere vakantie geweest, dus ik wist dat het goed toeven was bij Regina. De schnitzels met friet waren meer dan welkom en zorgen ervoor dat onze kacheltjes weer konden branden. Er was nog een toetje en daarna nog een biertje. Ondertussen kijk op de telefoon naar de webcam van de stelvio pas die we morgen over willen en tot mijn spijt ziet het er niet goed uit, er is een hele berg sneeuw gevallen. Wij zijn kennelijk de enige gasten en later op de avond komt Regina en haar man een praatje maken. Het blijkt dat Regina’s man uit Nederland komt en ook Regina spreekt goed Nederlands. We vertellen van onze avonturen van vandaag en de plannen en zorgen voor morgen. Tja de Stelvio kunnen jullie vergeten maar er is een goed alternatief, de Kauntaller pas, haar geboortegrond. Regina schildert ons een mooi plaatje en we besluiten dat straks op de computer te bekijken. Er is nog familie van Regina’s man over uit Nederland en het wordt steeds gezelliger. Later op de avond worden er kleine drankjes geschonken, een soort likeur. Deze likeur is zo lekker dat wanneer we naar bed gaan er geen drup meer in de fles zit. Regina verteld nog dat ze voor het eerst van haar leven naar de “Apres Ski” is geweest. Wat ze daar voor muziek draaide: “Seks met die kale”, en ze keek naar Bas. Maar Bas kon dat echt niet waarderen, wij aan de andere kant lagen krom van het lachen. Het was al na twaalven als we weer op de kamer zijn. Door de regen heb ik niet gefilmd en ik alleen naar de route te kijken. De Kauntaler pas is gemakkelijk te vinden en in te passen en gooi ik de lus naar de Stelvio er uit. De route wordt hiermee 40 kilometer korter, makkie dus. Na dat ik de route op de navi heb gezet kruip ik moe maar tevree in bed. Leuke afsluiting van een dag met miserabel weer.