De dag begint met vrolijke muziek uit mijn wekkerradio. Het is zeven uur en ik heb nog zeeën van tijd. Ik hoef pas om 9 uur bij Otto te zijn. Het is nog redelijk koel als ik onder de douche stap om de motortoertocht fris en fruitig te beginnen. Na de douche trek ik een afritsbroek aan en een teeshirt, mijn favourite kleding voor een motortoertocht. Mijn egaa is ook wakker en staat op om gezamelijk te ontbijten. De motorfiets heb ik gisteravond al beladen, het enige dat nog moet gebeuren is de tanktas erop klikken. Bij de BMW R1200RT zit op de tank een houder waar je de tanktas, uiteraad ook van BMW, kan inklikken. Superhandig is dat, jammer dat men in 2016 bij de introductie van de (gedeeltelijk) water gekoelde boxer(wasserboxer) hier weer van afgestapt is. Vooral bij het tanken is dit zo handig, je hoeft dan geen riempjes of iets dergelijks los te maken. Door het proces van eliminatie zit er weinig in de tanktas. De spiegelreflex camera en twee actioncams, de rest neem ik niet mee. Als laatste plaats ik de navi in de houder en is de motor gereed voor vertrek. Op mijn gemak eet ik mijn bakje yogurt, mijn gebruikelijke ontbijt. Vlak voor acht uur gaat het motorpak aan aan opent mijn lieftallige de achterpoort en rol ik rustig de motorfiets naar buiten. Uitgebreid neem ik afscheid van haar, daarna zet ik mijn helm op en doe ik mijn handschoenen aan. Ik stap op en krijg nog een kus. De sluitel gaat op contact en waneer ik de starter bedien komt tussen mijn benen het boxer blok met een donkere grom tot leven. Een knipoog naar mijn meisje en met luide klak die zo typisch is voor BMW zet ik de versnellingsbak in zijn eerste gang. Rustig laat ik de koppeling opkomen en manouvreer rustig om de schuur van de buurman. Nog een smalle doorgang door en kan ik de straat op sturen. Rustig rij ik de straat uit op weg naar Otto. Ik tuf de polder uit over de A27 en bij Baarna draai ik de A1 om bij Voorthuizen weer de A30 op te draaien. Ondanks dat ik een checklist heb gebruikt loop ik in mijn hoofd toch nog een lijstje af, maar ik denk dat alles klopt. Bij Ede neem ik de afslag naar het industrieterrein en gooi bij de Tinq nog even de tank vol. Even voor negen uur stop ik bij Otto voor de deur. Ik zijn vrolijk gezicht achter het keukenraam verschijnen. Voorzichtig zet ik de motor op de standaard zodat hij niet omkiept door de goot in de straat. De begroeting met Otto is zoals altijd hartelijk. Ik ben net binnen en ik zie Bas ook voor rijden. Otto vraagt of we nog een bak koffie willen, maar dat is net zo iets als vragen of een koe tepels heeft. Na het bakkie en de opgetogen begroeting gaan we op pad naar Gerard. Slechts een half uur later zijn we bij Gerard die al ongeduldig buiten staat te wachten. De koffie slaan we vriendelijk af maar we nemen wel even de tijd om met Gerards moeder een praatje te maken. Zij zal op de kat van Gerard babysitten. Dan gaan we vlug op pad want Jeroen wacht op ons bij het Gulf tankstation aan de A67 bij Venlo. Op het afgesproken tijdstip komen we aan op het tankstation en zijn een beetje verrast da Jeroen er al staat te tanken. Normaal is Jeroen zeg maar “Fashionably Late”, maar nu staat hij keurig te tanken. Wij hebben slechts 100Km afgelegd en moeten de eindbestemming gemakkelijk kunnen halen.
We begroeten Jeroen en schudden handen als hij op de parkeerplaats zijn motor naast die van ons schuift. We besluiten nog een bak koffie op het tankstation te halen want we rijden nu door tot de lunch. De stemming zit er goed in en er wordt ontspannen gelachen, koffie gedronken en gerookt. We maken nog even afspraken over de volgorde waarin we rijden. Normaal hebben we min of meer een vaste volgorde, maar dit jaar rijdt Bas voor het eerst mee en moesten we dus weer vaststellen. Bas achter mij, dan Jeroen gevolgt door Gerard en Otto sluit het geheel op. we vertrekken richting het Duitse Dortmund. Het eerste uur rijden we op de Autobahn, maar vlak voor Dortmund draaien we in westelijke richting er van af. We volgen een riviertje dat zich meanderend een weg door het landschap baant. Rond half één stop ik bij een restaurant voor de lunch. Het is nog vroeg in het seizoen en de serveerster schrikt even als ik vragen of wat kunnen eten. Ik zie haar reactie en voeg aan mijn vraag de suggestie “strammer max oder so” toe. Dat is geen probleem en we kunnen plaats nemen op het terras. Motorrijden maakt hongerig en het spiegelei is binnen no-time veroberd. Het is mooi weer en we genieten met volle teugen. Tot nu toe zijn we door redelijk dicht bebouwd voornamelijk industrieel gebied gereiden maar na de lunch wordt het landelijker. De wegen krijgen meer kronkels en rijdt echt lekker en we vergapen ons aan de omgeving. Bad Laasphe ligt aan de rand van het natuurpark en is de eindbestemming voor vandaag. Het hotel is zo gevonden en is er prima plek om de motoren te parkeren. We checken in en ik deel een kamer met Otto. Zo te zien is het hotel recent gerenoveerd. Alles ziet er als nieuw uit. We verkleden ons in korte broekl en lopen naar beneden voor een kauwe kletser, nou die gaat er wel in. Na dat we allemaal op het terras zijn inventariseren we de wensen voor het eten. We kunnen in het hotel eten of de stad in lopen. We bsluiten het laatste omdat we gezien hebben dat er een dorpsfeest gaande is. Dit blijkt echter bijna afgelopen en we besluiten dan een döner te doen, blijkt helemaal geen verkeerde keuze te zijn. Op het terras bij het hotel nemen we nog een biertje en tegen elf uur gaan we richting de kamer, motorrijden maakt naast hongerig ook slaperig.