Marcel

Ik wordt wakker als Gerard uit bed springt om te douchen. Gerard ligt boven in een van de bunkbeds en moet een behoorlijk stuk omlaag springen. Even later nadat Gerard eruit komt duikt ook Otto de badkamer in. Nadat we allemaal aan de beurt zijn geweest gaan we op zoek naar een kop koffie. We hebben afgesproken bij de eerste tankstop te gaan ontbijten, dus voor nu enkel koffie. Daarna gaan we nog even op het zonnedek kijken hoe het schip de richting Kiel vaart. Rond half tien mogen we naar de motoren, dus we zorgen dat we van te voren in de hut zijn om onze spullen op te halen. Met onze spullen lopen we naar de motor. Althans dat probeerden we, met al onze navigatie capaciteiten moesten we uiteindelijk toch bakzeil halen en een matroos vragen waar onze motoren stonden. De matroos bracht ons waar we moesten zijn, we bedankten hem hartelijk. Het beladen was zo gebeurd, door dat we rekening hadden gehouden met beladen eergisteren. Voor mij betekende dat enkel de tanktas vast maken en een tas in de zijkoffer doen. Daarna kun je de spanband verwijderen die de motor op z’n plaats houdt. We horen auto’s starten maar wij moeten nog even wachten tot de auto’s die ons insluiten wegrijden. Nu zijn wij aan de beurt, met een keurige slalom slinger ik naar ramp omlaag om vervolgens het schip uit te rijden. In Kiel regent het maar ik rij ons eerst uit de drukte van de haven weg, alvorens op een parkeerplaats te stoppen om onze regenkleding aan te doen. Even later wordt het verkeer in Kiel steeds drukker en voor dat we de ringweg bereiken rijden we in een file. Na een poosje zie ik dat de temperatuur van het blok oploopt. Een RT heeft een luchtgekoeld blok en heeft rijwind nodig om te koelen. En om iedere keer de motor uit te zetten is ook al zoiets. Maar dan rijden we eindelijk op de rondweg die ons naar de autobahn voert. Op de autobahn gaat het gas erop. Na een 70 kilometer zie ik de afslag naar tankstation Holmmoor en ik draai er af, voor brandstof voor de motor, maar nog meer voor brandstof voor mij. Gelukkig is er een complete bakkerij in het tankstation. Ik koop een kop koffie en een soort van kaas met tomaat brood, heerlijk. Ik laat me goed smaken. Voor we weer verder rijden ga ik nog maar een keer een sanitaire stop maken, tenslotte moeten we weer twee uur rijden. Dit blijkt later een toch niet zo te zijn. Bij Bremen rijden we weer een bui in en het valt me op dat Gerard en Otto opeens naar rechts gaan. Ik neem aan om de regenkleding aan te doen. Ik zelf had deze aan gehouden. Maar ik ga er voor de zekerheid bij de volgende parkeerplaats eraf gelukkig was deze niet ver. Ik loop terug naar de afslag zodat, als Gerard en Otto komen zij mij zien. Maar het duurt wel heel lang, ik ga maar eens bellen. In eerste instantie krijg ik geen contact, maar ff later belt Otto terug dat hij met pech langs de snelweg staat. Hij heeft inmiddels contact met de ANWB alarm centrale gehad en hulp is onderweg. Jeroen en ik rijden weer terug naar Otto en Gerard het is een kleine 15 kilometer van de parkeerplaats. Ik kijk nog even naar de zekeringen van Otto´s motor maar kan niets abnormaals vinden. We wachten en kijken hoopvol naar ieder geel voertuig dat voorbij rijdt.Na een poosje besluit ik maar bij te gaan zitten en het dagboek bij te werken. Na een uurtje of twee ben ik wel klaar mee. Otto belt nog eens met de ANWB die melden dat ze ons niet kunnen vinden. Otto verteld nogmaals met veel detail waar we staan. Na nog een uur verschijnt er dan toch een ADAC voertuig. Hij doet ongeveer het zelfde wat wij ook al hebben gedaan en geeft dan op. Hij verteld Otto dat de motor moet worden afgesleept. Hij wordt naar de dichtstbijzijnde dealer gebracht. Deze bekijkt of hij de motor in 48 uur kan repareren. Kan dat niet dan wordt de motor verder afgesleept naar Nederland. Otto is het er niet mee eens en checkt nog een keer met de ANWB, maar het schijnt toch zo te zijn. Even later arriveert de sleepwagen en de motor wordt vakkundig opgeladen. Wij volgen de sleepwagen naar de dealer. Deze blijkt vlakbij te zijn. Bij de dealer bespreekt Otto dat hij met ons naar huis rijdt. Als het nodig is rijdt hij volgende week weer terug om zijn motor op te halen. Inmiddels is het al redelijk laat, half zeven en we eten eerst een hamburger menu bij de Mc Donalds aan de overkant. De stemming is er een beetje uit, maar met een hamburger een cola komen we weer op krachten. We vertrekken weer richting Nederland. De rit gaat voorspoedig en we hebben goed de vaart erin. We stoppen nog een keer voor brandstof en koffie. Bij Osnabruck rijden we nog een heftige bui in. Maar niets kan ons nog stoppen. De ezels ruiken de stal. Om circa tien uur arriveren we bij tankstation de Bolder aan de A1 bij Holten, daar waar het allemaal begon, voor een laatste tankstop van vandaag. We besluiten met z´n allen nog naar Otto te gaan en daar elk ons weegs te gaan. Om circa elf uur zijn we thuis bij Otto. We groeten hem nogmaals en vertrekken dan snel naar huis. Ik rij nog een stuk met Jeroen mee, bij Amersfoort groet ik hem en dan is het nog een klein half uurtje voor dat ik thuis ben. Om precies vijf voor twaalf rijd ik de motor achterom op de plaats en geef mijn aangesnelde lief een hartstochtelijke kus, thuis komen is soms mooier dan reizen.

Ik wordt ’s morgens maar langzaam wakker. Ik ben blij dat ik morgen mijn lief en kids weer zie, maar ook een beetje verdrietig dat ik afscheid moet nemen van dit mooie land. Het is lekker weer en er is geen haast om te gaan rijden. Ik zit buiten een beetje om te heen te kijken als ik Jeroen in zijn onderbroek spulletjes naar de motorfiets zie brengen. Ik kan het natuurlijk niet laten dit te fotograferen en gelijk op Facebook te zetten. Het is mijn beurt om de geur van een zweterige slaapzak van mij af te spoelen. In de douche spuit het gemalen water verfrissend op mijn hoofd. Ik maak het laatste doucheschuim op, heb ik dat even goed bemeten. Een weinig later ga ook ik fris en fruitig mijn bagage voor de laatste maal op de motor binden. Ik houd gelijk rekening met de ferry, ik wil de grote bagage tas er niet afhalen en pak dus alle spullen voor de nacht in één van de binnentassen van een zijkoffer.

Rond negen uur is het dan zover, we rijden terug naar het tankstation aan de rotonde. Hier worden de motoren voor het laatst van Noorse benzine voorzien, en zullen wij voorlopig voor het laatst bij een Noors tankstation ontbijten. We eten rustig ons ontbijt, dit keer een broodje gezond met een kop koffie. En dan kunnen we toch niet langer uitstellen, we moeten gaan rijden om op tijd voor de boot te zijn. We dienen voor twaalf uur bij de boot te zijn. We rijden weg en passeren de camping weer, ik werp een laatste blik naar de ingang. Met een diepe zucht rijd ik verder het nog slaperige dorpje Hokksund in. Na Hokksund komen we bij een rotonde die ons vrijwel onmiddellijk op de snelweg brengt. Na slechts luttele kilometers rijden we langs de kust. We rijden een serie tunnels door, die door het vele bouwverkeer, erg stoffig zijn. Ik sluit mijn vizier om niet al te veel stof te happen. Na een dik uur zie ik op de snelweg de afslag naar de boot naar Kiel. KIKADEWADO, een kind kan de was doen. Ik volg de borden maar de boot ligt er al en is van verre te zien. De formaliteiten zijn minimaal en we worden naar laan 26 gedirigeerd waar we geduldig wachten tot we aan boord mogen.

Dat zal nog wel even duren, want net als bij onze aankomst stroomt de boot nog langzaam leeg met voertuigen. Een beetje jaloers zie ik een paar motoren voorbij schuiven.

Leuk om te zien is dat er ook een F650GS bij is waar Jeanette ook op rijdt. Ik neem me voor om samen met Jeanette nog een keer te gaan motortoeren in Noorwegen. Rond half een gaan we dan aan boord. Ervaren als wij zijn, zijn de motoren binnen de kortste keren vastgezet. Ik neem de tanktas mee en een tas uit de zijkoffer. De tanktas bevat al mijn foto en film apparatuur en de tas uit de zijkoffer alles wat ik voor vannacht nodig heb. De helm laat ik ook achter bij de motor. Om te voorkomen dat hij valt bind ik hem vast met een van de spanbanden waar de tas achter op de motor mee vast zit. Samen gaan we op zoek naar onze hut die ergens in het voorschip blijkt te zijn. Wij ontdoen ons van de bagage en motorkleding en gaan gelijk naar het zonnedek. Het is mooi weer en vanaf hier kunnen we de afvaart prima volgen. Op het zonnedek weten een tafel te bemachtigen en ik ga op verkenning voor bier. Natuurlijk wist ik wel waar het was, maar toch duurt het dan lang voor dat weer aan de tafel zit. Er wordt omgeroepen dat de passagierslijst nog nagekeken moet worden en dat het nog even duurt voor dat we vertrekken. Er is bier dus: bedankt voor dit stukje nutteloze informatie. Maar dan zien we rook uit de schoorsteen komen en voelen een lichte siddering door het schip gaan, we varen. Kennelijk ziet de kapitein gevaar want na ongeveer een kwartier schrik me een hoedje als de scheepstoeter luid van zich doet horen. Mooi, adrenaline: check. Voor eten lopen we nog even door de souvenirs winkeltjes om wat voor mijn lief en de kids te kopen. Ik ben niet zo van de souvenirs en duurt dan ook even voordat ik een keuze heb gemaakt (later blijkt de keuze goed maar de maat fout). Eigenlijk is het grappig dat de hamburger tent al om zes uur sluit, dus wil je iets eenvoudigs eten dan moet je rond vijf uur daar naar toe. Dat doen wij dus ook. We bestellen een hamburgermaaltje en laten het ons smaken. Na het eten is het natuurlijk tijd voor koffie. Dat hebben ze op het observatiedek. Na even gewacht te hebben kunnen we daar aan een tafeltje zitten. Jeroen heeft een afterdinner dip. Hij heeft continue wegtrekkers. Ik zie hem vechten maar er is geen houden aan en even later zit hij lekker te gummienekken. De ober is het hier niet mee eens en maakt hem wakker. Slapende klanten kopen niks, bad for bussines denk ik dan maar. Een pianist speelt jazzy deuntjes en we kijken naar buiten waar de hemel langzaam oranje kleurt. Als na de pianist een meidengroep haar optreden begint is iedereen klaar wakker. We kijken geamuseerd naar hun optreden en de inmiddels verzamelde groep jonge mannen die zich dicht bij het podium hebben opgesteld. Omdat we morgen nog een behoorlijk stuk naar huis moeten rijden begeven we ons na het optreden naar de hut. Zonder probleem zak ik weg in een diepe slaap.