
- Temperature
- Precipitation
- Rain Chance
- Wind
- Humidity
- Pressure
- Snow
-
Iet giet oan
Jeroen heeft voor ons de trein geboekt. We gaan vanuit Düsseldorf wederom met de autotrein, dit keer in Innsbrück. Vandaar gaan we een rondrit op de balkans maken. We gaan ook weer met de autotrein naar huis. Binnenkort pakken we het routeplannen op, Wat vast staat is dat we weer met het hele team gaan, wordt vervolgt.
-
Pfff winter
Er zijn weer een paar weken voorbij en ik heb nog niets aan de route gedaan. Ook de rest van de Hornets zijn wat stil, Otto is op vakantie in Nieuw Zeeland en ik ben echt wel jaloers, Jeroen is net terug van skivakantie en Bas doet ook zijn eigen ding. Ik heb me voorgenomen na de motorbeurs serieus werk van de routes te gaan maken. In iedergeval heeft Jeroen de tickets geboekt voor de trein. Ik ben wel met Gerard grappige plaatjes heen en weer aan het mailen. Ik mis ze allemaal een beetje, als Otto terug is zal ik een Highway Hornets Meet organiseren dat we weer eens met elkaar slap kunnen ouwhoeren.
-
Let the plans begin
Zojuist de laatste (analoge) kaarten ontvangen. Het plannen van Highway Hornets go Balkans kan gaan beginnen!

-
Het begint te kriebelen
Het is D-8 nog acht dagen te gaan tot we vertrekken. Afgelopen weekend nog in de Harz rondgereden, leuke opwarmer voor de Hornets Go Balkans. Donderdag bij Motorservice Amersfoort geweest voor een kleine beurt en vervanging van de achterband. Hij zou nog wel een flink aantal kilometers zijn meegegaan maar het zou op het randje zijn of ik het met profiel erop zou halen. Nu bij twijfel sta ik altijd op standpunt gewoon vervangen. Daar kun je geen ellende voor hebben, we hebben tenslotte heel wat tijd in de voorbereiding gestopt en we hebben maar beperkt de tijd. Zonde als je tijd moet besteden om te zoeken na nieuw rubber in het buitenland. Nu is de community natuurlijk wel behulpzaam. Ik zie op de site van de Trans Euro Trail sterke staaltjes ondersteuning. Ik ga zometeen een paklijst/checklist uitdraaien en mijn spulletjes langzaam een beetje bijelkaar zoeken. Net de motor al gepoetst, ze ziet er weer keurig uit. Volgend weekend hoef ik dan weinig te doen. Het voelt met de voorbereiding een beetje vreemd, Otto heeft dit keer het maken van de routes voor zijn rekening genomen, dus voor mijn gevoel zit ik nu te wachten tot hij de routes deelt. Ik weet dat ik zelf ook tot het laatst aan de routes blijf punken, dus geduld behouden. Couting down is started.
-
Balkan dag 0 naar Düsseldorf
Na de lunch vertrek ik richting Otto, in Ede aangekomen gooi ik de brommer nog even vol zodat ik samen met Otto met een volle tank vertrek. Bij Otto wordt ik getrakteerd op een lekkere bak koffie. We hebben tijd genoeg want we hoeven pas om 20:00 uur in Düsseldorf te zijn. Niet veel later komt ook Bas aanrijden. Na de koffie gaat het eigenlijk via een oud recept naar Gerard, die al ik denk wat ongeduldig buiten staat te wachten. Het is goed warm en we gieten er nog wat vocht in en vertrekken dan richting de Mc Donalds in Venlo. Daar zit Jeroen op ons te wachten. We eten een klein burgertje en vertrekken dan richting Düsseldorf. Ik rij net lekker op de autobahn of ik krijg een seintje dat Jeroen moet tanken. Dus eraf en op de navi het dichtstbijzijnde tankstation geselecteerd en volgen maar. Die blijkt niet heel dichtbij te zijn, maar goed we komen er bij uit en Jeroen kan de tank volgooien. Hierna terug naar de autobahn en weer rijwind maken, want het is goed warm. Na een dik uur komen we in Düsseldorf aan, maar helaas niet bij het station. Met onze hollandse mond toch maar even gevraagd en rijden we nog een klein stukje. Bij de autozug terminal moeten we nog even wachten dus we zetten de motoren maar even in de schaduw. Na een poosje kunnen we de motoren op de trein zetten en lopen we naar de naar het perron en wachten op onze trein. Op het perron is het toch nog ff hangen want het duurt even voor dat onze trein er is. Daarna nog wat verwarring over in welke cabine we zitten maar dat komt goed na de stoelendans. Het is goed warm in de trein, dus we ontdoen ons snel van de motorkleding en vooral de laarzen. Na een 10 minuten gaan de ventilatoren aan maar dat helpt niet veel. Pas na we vertrekken komt er wat rijwind uit het raampje. Na veel verhalen en gelach en een klein biertje klappen we de bedden uit.
-
Balkan Dag1 Innsbrück – Lana
Ik wordt wakker, deels van de warmte en deels van druk op de blaas. Dus maar op zoek naar het toilet en gelijk de toilettas mee. Na het toilet ga ik op de gang een beetje naar buiten kijken. Rond een uur of acht wordt het ontbijt gebracht, op Jeroen na is iedereen op. Jeroen en Gerard die in de bovenste stapelbedden in de coupe hebben gelegen, hebben een slechte nacht achter de rug. Het was erg warm boven in, warme lucht stijgt op. Het geopende klapraampje werd telkens door vacuumwerking van tunnels dicht gezogen. Het ontbijt gaat er wel in, het is een eenvoudig ontbijt, met redelijke koffie. Na een korte tussenstop in München zijn we er bijna. En om 10 uur lopen we binnen op station Innsbrück. We verlaten de coupe na een laatste check of we niets zijn vergeten. We verzamelen buiten voor het sein om de brommers van de trein te halen, we zoeken een plekje in de schaduw. Mijn motorfiets moet als laatste eraf dus ik wacht bij de spullen die we in de trein hadden. Al vlug komt Jeroen en kan ik ook mijn brommer van de trein halen. Rustig laden we de spulletjes in de koffer en trekken rustig onze motorkleding aan, juiste route in de navi en we kunnen. Eerst maar eens Innsbrück uit. De navi is duidelijk alleen de borden brengen me in verwarring. Het lijkt dat we de snelweg op worden geleid, maar omdat we geen vignet hebben is dat geen goed plan. Maar het komt toch goed, de navigatie stuurt ons de provenciale weg op. Het is gelijk al genieten van het uitzicht. Met de Stelvio pas in het veruitzicht rijden we globaal in zuidelijke richting. Rond één uur is het tijd voor de lunch en ik zie een mooi wegrestaurant dat een brandweerauto als ingang heeft. Het terras is afgezet met achterkleppen van pickup trucks.

Tijdens de lunch zie ik dat er zich vanuit het westen een regenbui opbouwd. De lunch heeft goed gesmaakt en we maken ons gereed voor vertrek. Na kort overleg besluiten we gezien de hoge temperatuur nog geen regenkleding aan te trekken. Maar na ongeveer een half uur beginnen de eerste druppels te vallen en op de eerste de beste parkeerhaven gaat de regenkleding aan. Het blijkt geen moment te vroeg, we worden als het ware gebombardeerd met grote druppels regen die als snel overgaat in een stortbui. Op de boordcomputer zie ik ook dat de temperatuur sterk daalt. Het is ons kennelijk gewoon niet gegund, vorig maal dat we de Stelvio op wilden rijden lag er 2 meter sneeuw en moesten we een ander weg kiezen. Dit maal werden van uit zonnige 30 graden overvallen met regen en daalt de temperatuur naar 10 graden. Op driekwart van de Stelvio stop ik omdat ik toch nog een fleece onder het motorpak wil aandoen, ik het gewoon koud. Onderwijl zijn we verschillende fietsers voorbij gereden, hoewel het soms lastig of ronduit gevaarlijk is zeker wanneer ze vermoeid zijn, heb ik toch diep respect voor ze. Boven op de pas gekomen scoren we de badges en stickers in de souvenirsshops en gaan we vlug naar het restaurant voor een bak koffie. Daar zitten verschillende fietsers bij te komen, zo te zien zijn er aantal sterk onderkoeld. Typisch geval van onderschatting, als je stijgt daalt de temperatuur met circa 1 graad per 100 meter. De Stelvio is 2757 meter hoog dus boven ga je richting het vriespunt. Je zult dus ook als wandelaar of fietser extra kleding mee moeten nemen. Na de bak koffie gaan we verder en gaan de daling in met hele krappe haarspeld bochten. Gelukkig is het slecht weer want als het druk is wordt je volgens mij hier niet vrolijk van. Ik zie dat een flinke camper zelfs twee keer moet steken om de bocht te nemen, wat bezield deze mensen om met zo’n hok naar boven te rijden? Rond 16:00 uur komen we in Lana aan. Het is even zoeken naar het appartement dat we gehuurd hebben, we zitten goed maar we dachten dat er wel iets van een bord zou staan maar niet dus. De verhuurder komt naar beneden en we kunnen onze motoren keurig in garageboxen neer zetten helemaal prima. Het appartement is prima enkel het bed in de keuken is een beetje vreemd, maar handig voor ontbijt op bed :). We leggen de spullen af en kleden om in zomertenue, het is inmiddels weer warm geworden. Gelukkig zit er een biertje in de koelkast die laten we ons goed smaken. we maken met facebook ons eerste live filmpje dat tot mijn verbazing goed ontvangen wordt en mij de bijnaam de razende reporter oplevert. ’s Avonds gaan we naar de pizzaria, nu we toch in Italië zijn. Het is gezellig op het terras en de pizza en bier smaken goed. Na het dinner lopen we terug naar het appartement en praten nog wat na maar maken het niet te laat.
-
Balkan Dag2 Lana – Udine
Ik wordt wakker van de ochtend zon. Van de regen van gisteren is niets meer te zien, het is mooi zonnig. Dat zorgt ervoor dat de stemming er gelijk inzit. Na de wasbak speciaal biedt ik aan om naar de bakker te lopen. Ik loop er samen met Bas naar de bakker en we bestellen lekkere broodjes. Ik verheug me er al op en we lopen vlug terug om te ontbijten. De broodjes kunnen op de hand gegeten worden dus down we dat op het balkon in het zonnetje. We grappen nog wat en Jeroen slaapt wederom nog een beetje uit. Heeft kennelijk wat meer slaap nodig. Na het ontbijt maken we ons gereed voor vertrek, we hebben een mooie rit door Italië voor de boeg. We gaan naar de grens tussen Italië en Slovenië. We rijden rustig de stad uit richting de zon. We rijden eigenlijk paralel aan de snelweg richting zuiden tot Trento en daar buigen we af richting het oosten. Maar goed we volgen de rijksweg en deze meandert door kleine plaatsjes die er zo uit een het National Geographic tijdschrift schijnen te komen. Soms zijn er druivenranken zover we kunnen zien. Tot mijn spijt voert de route niet de Dolomieten in, waar ik vorige vakantie nog zo’n mooie routes had gemaakt. Maar ja tijd is kort en Italië is niet het hoofddoel maar we doorkuisen het alleen maar. We stoppen voor te tanken en een verfrissing, want er moet wel vocht in het is namenlijk goed warm. Het tankstation heeft een goede barrista en we krijgen dus een heerlijke kop cappuccino. Nog een koude cola voor de dorst en we kunnen weer. Verder gaat het en rond het middaguur buigen we af richting het oosten. Nu rijden we parallel aan een rivier waar niet al te veel water in staat en soms helemaal droog staat. Ik doe een paar poging om een restaurant voor de lunch te vinden maar het is nogal desolaat waar we rijden. Ik had het al een beetje opgegeven als ik op de rotonde toch een bordje die naar een restaurant schijnt wijzen. We volgen de boordjes die ons behoorlijk ver van de hoofdweg afleiden. Maar goed we hebben ons gecommiteerd en we rijden door. Uiteindelijk komen we bij wat een groot landhuis lijkt te zijn. Voor mij ziet het duur uit en op de kaart buiten staan alleen diner gerechten. Maar Jeroen trekt de stoute schoenen aan en vraagt of we kunnen lunchen. Natuurlijk zegt de ober, waarschijnlijk blij dat er überhaupt klandizie is. Later zien we nog een aantrekkelijke dames met een fotograaf die kennelijk een fotoschoot hebben. We bestellen echt traditionele gerechten, ik heb een heerlijke pasta met paddestoelensaus. Nog een leuke foto als bewijs.

Na de lunch rijden we in een eigenlijk dun bevolkt gebied maar dit zit geconcentreerd naast de wegen, lintbebouwing dus voor de kenners. Daarnaast ook veel bedrijvigheid. Na een uurtje stoppen we nog voor een drankje, want er moet echt regelmatig vocht in. Nog een uurtje rijden en een dwaling over een industrieterrein en we arriveren in Udine. Gezien de gereserveerde bed en breakfast tegenover het station is, is dat gemakkelijk gevonden. Na overleg met de eigenaresse parkeren we de motoren tegenover het politiebureau op de parkeerplaats. Maar we zetten het spul goed opslot en verbinden als extra zekerheid de motoren met sloten aan elkaar. We gaan met onze spullen naar boven en kak geen lift maar wel naar de vierde verdieping. Maar goed we hebben een keurige kamer, en een douche dus we gaan snel om de beurt onder het gemalen water. Daarna is het doel eerst een bier op de goede afloop. We lopen de stad in en je houdt het niet voor mogelijk de eerste gelegenheid is een Ierse pub. Dus daar maar neergestreken om het vocht aan te vullen. Otto wil eigenlijk wel daar eten maar ik weet hem toch te overtuigen dat we op zoek moeten naar de lokale keuken. Schoorvoetend gaat hij accoord. We lopen verder de stad in die er leuk uit ziet, veel oude gebouwen. We eindigen op een marktplein, maar het is nog niet zo gemakkelijk om een tafel voor vijf te vinden. Maar uiteindelijk weten we toch wel een plaats te bemachtigen. Het wordt wederom een paste voor mij, dit keer tortelinni’s. Op de terugweg pilsen we nog ff af bij de pub en gaan we voldaan ons bedje in.

-
Balkan Dag3 Udine – Donja Klada
Ben alweer op tijd wakker en duik dit maal als eerste onder de douche. We waren in de veronderstelling dat we een eigen badkamer hadden, maar als ik uit de badkamer kom is er nog een bejaarde dame die kennelijk ook een kamer heeft gehuurd die richting de badkamer gaat. De keuken is goed gevuld, maar het is wel zelfbediening. Dus na het ochtendritueel schuiven we aan in de keuken voor het ontbijt. Zoals gezegd is er vanalles en de oudere dame schuift ook aan. Ze spreekt echter alleen Italiaans en wij dus niet. Maar ze lust wel koffie, dat wel. Na het ontbijt doen we gezamelijk de afwas. Na een laatste check laten lopen we naar beneden om de motoren weer te beladen. We kopen netjes een uitrijkaart ondanks dat we gemakkelijk om de slagboom kunnen rijden. Udine ligt niet ver van de Sloveense grens en dat is het eerste doel van vandaag. Het is nogal druk en na twee bochten ben ik nog maar alleen met Bas. We overleggen via de telefoon en we besluiten elkaar bij het eerste waypoint te zien. Dus Bas en ik rijden met z’n tweeën verder. Na een 45 minuten komen we aan bij de Sloveense grens en bij het tankstation aan Sloveens grens tanken we de brommers vol en wachten op de rest. Via What’sApp laat ik weten waar we staan, voor de zekerheid. Een koude cola en een plek in de schaduw maakt het wachten niet onaangenaam. Na ongeveer een kwartier komt de rest ook aan rijden. Na een peukenpauze rijden we gezamelijk verder. De route voert mooi binnendoor en Slovenië maakt een positieve indruk. We rijden door vele kleine dorpjes er is weinig verkeer en we genieten van het landschap. Ik heb moeite om een lunch locatie te vinden maar ik zie opeens een bord en besluit dat te volgen. We komen op een boerderij terecht die een hotel blijkt te zijn, maar ze serveren geen lunch. We kunnen wel wat drinken, en als we dat willen overnachten. Maar we hebben al iets geboekt, wat de gastvrouw duidelijk heel jammer vindt. Ze probeert het nog met dat veel mensen terugkomen uit Kroatië en bij haar komen overnachten. Maar we houden het bij een drankje, die zeker lekker koud is. De temperatuur is rond de 26 graden, dus vocht gaat er altijd wel in. Na het drankje rijden we weer verder. Een poosje later zie ik dan toch een restaurant met terras tijd voor de lunch.

We nemen cevapcici, voor als dit niet kent dat zijn gehaktstaafjes geserveerd met frietjes en een tomaten/uien saus. Het smaakt zeer goed en draagt bij aan de sfeer van de Balkan. Na het eten komen we terug bij de motoren en zien dat Jeroen’s motor bijna op zijn kant ligt. Het asfalt is door de zon zo zacht geworden dat de voet van de standaard diep in het asfalt is gezakt. Gelukkig is de motor niet omgevallen. Wij rijden richting de Kroatische grens, hoewel nog steeds Europa is Kroatië nog geen lid van de monetaire unie en moeten we voor het eerste euro’s voor buitenlandse knoeten omruilen dat doen we dus aan de grens. De grens paseren we zonder incidenten en we zijn in Kroatié. We gaan gelijk van de hoofdweg af en volgen een secundaire weg die door een mooi heuvelachtig mediteraan landschap voert. Rond vier uur komen we aan bij de Adriatische zee, we stoppen zodat onze benjamins even kunnen zwemmen. Bas en Jeroen duiken er lekker in. Ik had ook wel gewild maar eerlijk gezegd was het me gewoon te veel werk. Dus ik kijk toe en film het gespetter en houd een oogje in het zeil bij de motoren. Na het afkoelen rijden we verder aan de Adriatische kust. Rond zessen slaan we van de kust weg af en rijden een stijle weg naar richting de kust. Ik vindt het maar niks met mijn beladen RT. Maar eenmaal beneden is het leed geleden, we zijn aangekomen in een klein pitoresk dorpje. Onze overnachting is vlug gevonden, we verblijven in een appartement op de eerste verdieping en we kunnen zo over de hele baai kijken. Meteen maar de korte boks en de flipflops aan en de buurt verkennen. Een jongeman die wat engels spreekt legt uit dat er geen restaurants of iets dergelijks zijn in het dorp. Kak moeten we die steile helling weer op en omlaag. Ik probeer nog of er een pizza service is maar die is er ook niet. Gerard en Bas werpen zich op dan maar Pizza te gaan halen, waarschijnlijk uit pure angst voor Jeroen, want als die niets te eten krijgt dan…. Ik ga ondertussen kijke of ik toch maar even kan zwemmen, maar het water is erg koud en waar je het water in kan is het super glad dus ik laat het er maar bij. Als ik terugloop is de oude eigenaar aan het lachen. Hij probeert in het servokroats een gesprek te voeren maar met een beetje handen en voeten werk begrijp ik dat hij het ook te koud vindt. Hij nodigd mij uit voor een borrel, uit ervaring weet ik dat dat spul niet weg te krijgen is maar ook dat het heel onvriendelijk is om te weigeren. Dus ik neem de inventatie aan en zit evenlater bij hem op teras aan de Rakija. Rakija is een zelf gebrouwen drank met een hoog alcohol gehalte. Ik werk het drankje rustig weg en sla beleefd een tweede af. Otto is ook naar beneden gekomen en krijgt ook een drankje, gedeelde smart is halve smart. Rond 8 uur zijn Gerard en Bas terug met Pizza en bier, zijn die hutkoffers aan de GS’n toch ergens goed in. Hoewel, de pizza’s konden alleen rechtop staan en zijn dus naar de onderste helft van de doos gezakt. Nouja in de maag zit het ook allemaal door elkaar. De pizza’s en het bier smaken uitstekend zeker op het terras aan de Adriatische zee gezeten. We tafelen nog lang na die avond.

-
Balkan Dag4 Donja Klada – Trogir
De zon schijnt al vroeg onze slaapkamer binnen. Ik neem een douche en tref de rest op het balkon in verschillende stages van aankleden Bas in z’n zwem pendek en Gerard zelfs gewoon in z’n onderboks. We genieten van de ochtend zon. Bas tikt nog een stukje pizza van gisteravond weg. Ontbijt hebben we verder niet, dat moeten we onderweg ergens doen. Gerard besluit nog een scheetje te laten…, oepsie slecht plan. Maar even wat Norrit erin. Otto wil er ook, kennelijk rommelt er wat. We tuigen de brommers weer op, nemen afscheid van de onderburen en gaan de stijle weg weer naar de kustweg.

We hoeven maar een klein stukje tot aan de ferry naar Navolja. We moeten heel even wachten tot we aan boord kunnen. Aan boord een lekkere capuccinno met een crossaint gescoord, precies wat ik nodig heb. Het is slechts een korte oversteek naar het schiereiland. van de ferry gaat het vrij stijl omhoog in een soort van maanlandschap met slechts stenen. Bij Navaljo stoppen we om te tanken. Daarna rijden we door richting Zadar. Na een poosje stoppen we voor een leg strech en wat foto’s.

De lunch nuttigen we voorbij Zadar in restaurant met uitzicht over zee. Bas en Jeroen gaan nog even plonzen. Na afloop mag de zwemboks van Bas weer in de wind wapperen achterop mijn topkoffer. Het is gewoon een beetje paradijs hier. Na de lunch gaan we weer verder. Niet ver van split zie ik een afslag erg laat, ga op de rem de rest passeert me behalve Gerard. We wachten even, maar na een poosje nemen we aan dat de rest door is gereden, conform afspraak. Wij volgen de geplande route, over een bergweggetje. Na ongeveer een halfuur komen we weer op de hoofdweg uit en zien we de rest iets verderop rijden. Door het verkeer kunnen we niet dichterbij komen. Bij de afslag naar Modena komen we vlak achter ze en komen eigenlijk tegelijk aan. We staan bij het hotel, dat schijnt dus niet goed te zijn we moeten bij de appartementen zijn. We rijden naar de andere receptie waar het inchecken eigenlijk snel gebeurd is. We hebben een compleet appartement voor ons zelf. De motoren kunnen we voor de deur parkeren.

Uit met de motorkleding aan met de zwemkleding en op naar het strand. Uiteraard eerst een kouwe kletser op de goeie afloop. Daarna gaan we met z’n alle het water in die precies de juiste temperatuur heeft. Daarna checken we de strandtentjes uit. Bij de strandtent die het gezelligst uitziet strijken we neer voor het diner. Ik neem weer de civapcicci met veel zalf en voldoende vocht om het allemaal weg te spoelen. Rond tien uur lopen we terug naar het appartement, we moeten nog even het zout eraf douchem en dan is het alweer tijd voor bedje, morgen we weer een mooie dag rijden.
-
Balkan Dag5 Trogir – Dubrovnik
Het is weer een zonnige ochtend, voor het ontbijt wandelen we naar boven naar het restaurant. Het restaurant ligt boven op de heuvel met uitzicht op de Adriatische zee. We schuiven aan het ontbijt en genieten niet alleen van het ontbijt en elkaars gezelschap maar ook van het uitzicht. Het ontbijt is uitstekend, dus we betalen de man en gaan naar het appartement om te pakken.

Rustig doe ik mijn spulletjes weer in de koffers en wacht tot het allerlaatste moment met het aantrekken van mijn motorkleding, het is al aardig warm. Rond een uur of half elf rijden we van het terrein af richting Split. We volgen weer de kust in zuidelijke richting. In een dorpje ten zuiden van Split tanken we de motoren vol zodat we ons daarover vandaag geen zorgen meer hoeven te maken. De kustweg is niet precies aan de kust maar is hoger gelegen zodat je vrijwel altijd over de zee uitkijkt. De kustweg leid je eigenlijk om de plaatjes heen, hier en daar gaat de weg door een dorp heen zodat je de colour locale meekrijgt. Maar vaak is het er ook heel druk en moet je goed opletten, en stilstaan met motoren in deze temperaturen is not funny, dus daar waar het kan kruip ik langs het verkeer af wel bewust dat er nog 4 motoren achter mij rijden. Maar daar van afgezien, is het toch echt wel genieten. Voor de lunch dalen we af naar de kust, we parkeren de motoren op een betaalparkeerplaats, we hoeven echter niet te betalen. We handelen rustig op zoek naar een restaurant. Helaas vinden we geen plek direct aan het water maar aan de overkant van de weg is goed genoeg. Bas en Jeroen nemen de kans met beide handen aan en nemen een frisse duik in zee.

Ik laaf me aan een koude cola. Na een prima lunch is het weer tijd om onze weg te vervolgen want we moeten op tijd in Dubrovnik zijn, vanavond is de halve finale van de Europacup en Kroatië speelt, lijkt ons wel leuk om dat mee te maken. We kopen bij een kraampje nog een Kroatisch shirt zodat we op kunnen gaan in lokale bevolking. We gaan niet alleen weer naar boven naar de kustweg maar we rijden niet veel later de bergen in. We hebben weer een nieuw landschap, een mediteraan berglandschap via kleine bergwegen rijden we in zuidelijke richting. Kennelijk zijn er wilde zwijnen want we komen waarschuwingsborden tegen. Na het berglandschap wordt het vlakker en rijden we in vallei. Tot onze verrassing staan we opeens voor de Bosnische grens. Ik had dit bij het route maken niet gezien, maar goed we rijden Bosnië in en na enkele tientallen kilometers staan we weer aan de kroatische grens. Dan is het nog maar een stukje naar Dubrovnik. We moeten even zoeken naar ons appartement maar vinden al snel waar we moeten zijn. De motoren kunnen in de parkeergarage, dat geeft een veilig gevoel. Het appartement is keurig en omdat het goed warm was nemen we eerst een douche. Er staat nog wat te drinken in de koelkast een de eigenaar brengt nog wat extra helemaal goed. Na de douche komen we tevoorschijn in de Kroatische kleuren. Otto heeft niets met voetbal en heeft geen shirt, ik voel er ook niets voor maar vindt het wel een leuk shirt. We nemen de bus naar het oude centrum van Dubrovnik. Het oude Dubrovnik is een vesting met best wel een brede hoofdstraat met de gebruikelijke touristische winkeltjes. We scoren de sticker en een badge voor dat we een plekje zoeken bij een kroeg die een TV op het terras heeft.

De wedstrijd begin al vlug en is best wel spannend. Wat ook wel spannend is, is dat we nog niet gegeten hebben en onze voetbal vrienden schijnen dat te vergeten. Twee helften gaan voorbij er komt verlenging en daarna moet met penalties de uitkomst worden geforceerd. Uiteindelijk wint Kroatie maar is het inmiddels zo laat dat waar we ook vragen we nergens meer kunnen eten. Otto laat duidelijk merken dat hij daar een dikke sik van heeft, en ik ben daar ook niet blij mee. Onderweg kom ik nog een bakker tegen die open is en koop iets van gehakt in bladerdeeg, dat is in iedergeval iets. Als we in het appartement aankomen bespreken we de situatie, de sfeer heeft een klein deukje opgelopen. We maken duidelijke afspraken zodat misverstanden van deze avond in toekomst niet meer moeten voorkomen.
