’s Morgens wordt ik wakker van de wekker althans eigenlijk van de wekker functie van de telefoon. Toen ik mij in 1991 meer in computers ging verdiepen had ik nooit kunnen bedenken dat je later een telefoon hebt waar je ook mee kan foto’s maken, navigeren, internetten, naar de radio luisteren en je kan wekken. Mijn buurmeisje roept zelfs dat haar hele sociale leven naar de knoppen gaat als ze een paar dagen geen telefoon heeft. Gelukkig lig ik met Otto op de kamer en daar kun je gewoon een leuk gesprek mee hebben zo maar, zonder telefoon. De douche is lekker warm, ik moet altijd een beetje rustig wakker worden en dit helpt. Na de douche ruimen we de spullen in onze tassen, maar mijn vest is nog steeds nat van gisteravond. We gaan met z’n allen naar beneden voor wederom eenvoudige Franse lunch, eigenlijk niets voor stoere mannen zoals ons, geen kaas of vlees. Wel koffie, gelukkig maar. De heftige regen van gisteravond is overgegaan in druilerige regen. Na het ontbijt halen we onze bagage op en lopen naar de parkeergarage waar de motoren staan. Het is prettig ze staan droog en na dat we de sloten eraf hebben gehaald, laad ik ook de bagage in de koffers. Het regenpak gaat vervolgens aan want we hebben een lange rit voor de boeg en volgens het weerbericht kregen we nog wat regen vandaag. We rijden weg uit de parkeergarage en al bij de eerste kruising gaat het mis. Ik rij rustig richting de kruising omdat ik niet zeker was welke kant we op moeten. Jeroen die achter me rijdt denkt echter dat ik optrek, hij geeft gas en kijkt naar rechts. Zo ziet hij dus niet dat ik slechts rol en rijdt hard tegen mijn rechter koffer, die daardoor gelanceerd wordt. Ik val naar links en rol pardoes de straat op. Hard kiiiaaiii roepen en afslaan denk ik maar. Ik sta op zet de motor uit en zet hem weer op de wielen. Rustig duw ik hem de stoep op, kan ik rustig kijken wat de schade is. Gelukkig valt het wel mee, krasjes op het spiegelhuis. Maar van de rechterkoffer is de vergrendeling stuk die koffer aan de motor vast zet. De ophanging is gelukkig heel. We hangen de koffer weer aan de motor en gaan met tierips gaan we aan de gang om te zorgen dat hij er niet af stuitert. Na de knutsel en het dalen van het adrenaline gaan we maar weer. De motor start gewoon alleen de koppeling voelt wat vreemd. Na een poosje reageert deze weer normaal, waarschijnlijk wat lucht in de hydrauliek van de koppeling. De ochtend gaat eigenlijk vlot voorbij, rond 11 uur komen we eigenlijk bij onze koffielocatie bij Mac Donalds in Mourenx. Ondanks het tijdstip gaan we naast koffie toch ook voor sandwich (dat stiekem gewoon een hamburger is). Waarschijnlijk komt dat door het Franse ontbijt, daarmee red je niet tot de lunch. Gelukkig is het droog en we blijven gewoon buiten.
Na wat foto’s te hebben gemaakt vertrekken we weer. Slechts een kleine vijf minuten onderweg neem ik de verkeerde afslag op een rotonde. Vervolgens rijd ik het terrein van een autowasstraat op om te keren. Plotseling hoor ik hard getoeter achter me en ik stop om te kijken wat er is. Blijkt het Gerard te zijn die Jeroen laat stoppen om dat er stuk prikkeldraad tussen z’n remblokken zit. Gelukkig heeft Gerard zo’n scherpe blik, zonder schade kunnen we verder. Omdat we al wat hadden gegeten in de Mac slaan we onze lunch locatie over, ook om wat tijd te winnen. Een stukje verder moeten we toch tanken. Wanneer we bij het tankstation aankomen is er slechts één oude pomp maar de prijs van de benzine is zeker niet van vroeger maar vreselijk duur. We kunnen nog wel een stuk dus hier gaan we niet tanken. In de Navi zoek ik een tankstation bij een supermarkt en we rijden daar naar toe. Slechts een vijftiental kilometers verder komen we bij de supermarkt. We tanken de brommers af en ik loop de supermarkt in om te kijken of we er koffie kunnen krijgen. En dat kan, maar slechts als poeder. Geen koffie dus. Het zit ons vandaag niet mee. Teleurgesteld rijden we weer verder. De volgende koffiestop die ik gepland kan ik niet vinden. Kennelijk is er het één en ander gewijzigd ten opzichte van de plaatjes op google earth. Omdat het druk is rijden we weer door. Uit eindelijk rond vijf uur zie ik een kleine pizzeria in de middle of nowhere op het terrein van houthandel. Het ziet er gesloten uit maar we stoppen toch om te vragen of we wat kunnen eten. De waard zegt dat alles nog uitstaat maar dat als we een beetje geduld hebben toch kunnen eten. Het risico dat we niets meer tegenkomen nemen we niet en we blijven zitten om te eten. Wie kiezen niet voor de pizza maar voor pannini en niet veel later liggen ze dampend voor ons. Bij ons verzoek voor koffie kijkt de waard wat vreemd op maar hij gaat het toch voor ons regelen. Het werd gewoon nog heel gezellig, moest ook wel want we zaten heel dicht bij elkaar. Na afscheid te hebben genomen rijden we verder want we moeten nog een stukje. Ondanks het regenachtige weer geniet ik weer van dit stukje. Het is glooiend en heeft mooie bochten. Ik zie bordjes met verwijzingen naar de Commanderij van de Tempeliers. Jammer dat het al zo laat is daar had ik graag willen kijken. Later dan gepland komen we in Monesterie aan. Hier hebben we wederom een teleurstelling te verwerken. De Herberg waar we willen overnachten is gesloten. Vette pech voor de kabouters. Op de navi zoeken we een formule 1 en we gaan weer verder. Het Hotel ligt in Albi maar blijkt geen Formule 1 te zijn maar door anderen overgenomen. We besluiten daar toch maar te blijven. De laatste teleurstelling blijkt wanneer we nog wat willen eten, het aanpalend restaurant blijkt net de keuken gesloten te hebben. Omdat we morgen een route van meer dan vijfhonderd kilometer voor de boeg hebben lopen we terug naar het hotel en gaan op tijd naar bed. Door het weer en de schrik van vanochtend heb ik dus ook geen foto’s of film vandaag gemaakt