Vandaag begint een spannende dag de Col du Tourmalet staat op het programma, bekend van de Tour de France. Na de sanitaire plichtplegingen gaan we naar de garage waar onze motoren geduldig op ons staan te wachten. Nadat Gerard ze ontdaan heeft van het slot, gaan de spullen weer in de koffers. Ik ben blij dat ik binnentassen voor in de koffers heb. Gewoon de tas erin en klaar. Gisteravond hebben we afgesproken dat we eerst gaan tanken en daarna ontbijten. Aan de rand van het dorp is een pomp, daar is ook alles mee gezegd. Het is gewoon één enkele pomp. Maar goed hij doet het en een dame al wat op leeftijd neemt het geld in ontvangst. Gewoon grappig dat dat nog bestaat. We rijden terug het dorp in en stoppen bij een kroegje voor ontbijt. Binnen informeren we naar de mogelijkheden maar de waard zegt dat hij nog slechts twee broodjes heeft. Hij stelt voor dat we even naar de bakker om de hoek lopen terwijl hij de koffie voor ons maakt. Dat lijkt ons een goed plan, Jeroen en ik lopen naar de bakker en halen heerlijk belegde verse broodjes. Op het terras van de kroeg laten we het ons goed smaken, ik heb er een heerlijke kop cappuccino bij. Na het ontbijt gaan we weer op pad, hopende dat de passen geopend zijn. Nog niet zo lang onderweg gaat het al behoorlijk omhoog, we stoppen voor een fotomomentje want we zien flarden bewolking onder ons in het dal
Na een half uur vertrekken we weer, ondertussen heb ik trek in koffie en ga onderweg hard op zoek naar een plek waar we dit kunnen drinken. Halverwege de afdaling zie ik in het dal al een plek waar we koffie kunnen drinken. We zitten aan een picknicktafel, dat is tijdens onze toertochten een wederkerend stuk meubilair. We laten ons de koffie goed smaken, en natuurlijk maak ik even gebruik van de openbare sanitaire voorziening.
Vervolgens gaat het naar de Col du Tourmalet. Het ziet er goed uit als we naar boven rijden. Maar wat wacht ons een teleurstelling. In La Mongie is de weg versperd door een hekwerk met een bord met de vreselijke term “Route Fermé”. Vette pech voor de kabouters. Samen met Otto en Gerard bestudeer ik de kaart om zien hoe we kunnen omrijden. Het blijkt dat we naar Lourdes moeten rijden om deze berg te ronden. We beseffen dat we weer wat “grijze kilometers” moeten maken dus we keren de dames en rijden zoals we gekomen zijn. Het navigatiesysteem wil ons aan de rand van Lourdes laten rijden. Maar het is tijd om te lunchen en ik leidt de Hornets het centrum in. Een pizzeria pal aan een grote parkeerplaats lijkt ons wel wat. We zetten de motoren in het zicht en nemen plaats op het terras
Na de lunch gaan we op pad naar de Col de Aubisque. Maar als we richting de D13 gaan staat daar weer het bord dat de route afgesloten is – zucht -. We bestuderen de kaart en zien dat om meer westelijk te gaan we weer naar Lourdes moeten en dan westelijk draaien. Zo gezegd zo gedaan. We rijden terug naar Lourdes maar in het verkeer raken Otto en mijzelf gescheiden van Gerard en Jeroen. We wachten eerst in Lourdes zelf en na een poosje gaan we toch maar eens bellen. Blijkt dat Gerard en Jeroen staan te wachten op de parkeerplaats waar we geluncht hebben. We spreken een ontmoetingsplaats af net buiten Lourdes en gaan weer op pad. Otto en ik arriveren daar als eerste en wachten even op de maten. Dan zetten we onze weg voort richting Jaca. Net ver van de Spaanse grens stoppen we even bij een supermarkt. Ik heb dorst en we willen nog ff wat bier voor vanavond kopen. Ook hier laten we weer een kruimeltje achter en rijden vlug verder. We gaan weer de bergen in. En al vlug zien we weer besneeuwde bergtoppen. We stoppen weer voor een foto momentje
We gaan vlug weer op pad voor de laatste stint. Het is niet meer ver naar Jaca en ik ben razend benieuwd. Jaca is een provincie stadje en zag er tijdens het maken ven de route erg gezellig uit. De weg wordt aan de Spaanse kant zo glad als een biljartlaken en een stuk breder. Het gas kan erop en we rijden de maximum toegestane snelheid. Rond 20:00 uur komen we aan in Jaca. We hadden niet gereserveerd naar gelukkig was er plaats in het hotel. Het hotel is leuk en ademt een echte Spaanse sfeer. Er is veel hout gebruikt. We mogen de motoren in de parkeergarage zetten nadat we de bagage op de kamers hebben gezet. Terug op de kamer neem ik vlug een douche en kleed me om in korte broek en T-shirt. Dit terwijl het thuis nog behoorlijk koud is. We lopen gezamenlijk de stad in om wat te eten. We zijn opzoek naar tapas maar komen uit bij hamburgers. Op de kamer drinken we nog een biertje en maken afspraken over het ontbijt.