Ik wordt wakker omdat iemand in de coupé is opgestaan. Het bier van gisteravond heeft zijn weg gevonden naar mijn blaas. Een tijdje negeer ik de aandrang maar dan moet ik er toch uit. Vanuit de bovenste bunkbed klim ik naar beneden. Ook in de andere coupés van ons rijtuig zie ik beweging als ik nog wat onzeker in de trein mijn weg naar het toilet zoek. Ik verlicht de druk op mijn blaas aanzienlijk en bedenk dat ik ook mijn toilettas had kunnen meenemen. Nu moet ik terug naar de coupé. Iedereen is op aan het staan en ik grijp vlug mijn toiletspullen voordat anderen op het idee komen. Na de noodzakelijke verplichtingen ga ik monter en fris weer naar de coupé terug, weliswaar slechts een infanteriedouche maar niet schoon toch fris. We rijden richting het zuiden parallel aan de Rhône.Opeens bedenk ik dat ik dit moet vastleggen en zoek uit mijn spullen de videocamera. Ik neem wat sfeerbeelden op en probeer allerlei dingen waaronder de camera buiten het raam te houden. Na een poosje buigt de trein richting Montpellier waar de trein kort even stopt. Daarna is nog maar een klein stukje en zien we regelmatig de middellandse zee. Rond 11:15 uur komen we aan in Narbonne. We stappen uit de trein en worden naar bussen voor het station gedirigeerd. Met de bus rijden we dan om het station om naar de achterzijde. Daar moeten we dan weer wachten tot de crew van de Autozug compleet is. Na langer dan mij lief is komt het verlossende bericht dat we onze machines van de trein mogen halen. We doen onze bagage vlug in de koffers, bevestigen de tanktas. Tenslotte de navigatie op de beugel en de camera op de helm. Het is al ruim na twaalf uur als we de poort uit rijden.
De eerste stop is Chateau Querribus, een van de burchten gebouwd door de Katharen.De weg gaat stijl omhoog met korte bochtjes dat is weer even wennen. We lopen niet omhoog maar maken wat foto’s en laten natuurlijk ons kruimelspoor achter door een sticker te plakken op het souvenirwinkeltje
We vervolgen snel onze weg want we hebben toch 200 Km voor de boeg in minder dan een halve dag. Omdat we nog niet geluncht hebben stoppen we bij een hamburgertentje dat we onderweg tegenkomen. De hambo gaat er wel in het is inmiddels half drie.
Uiteraard gaan we niet weg zonder een bewijs van onze aanwezigheid achter te laten. De wegen die we rijden kronkelen zich aan de bergwanden omhoog en omlaag en vlug bereiken we onze eerste col. We laten blijk van onze aanwezigheid achter en rijden na het nemen van foto’s weer door.
Later komen wij weer de Col du Moulin maar daar is het zo koud dat we alleen een stickerplakken en dan vlug weer doorrijden. Dit zou een voorteken moeten zijn. Want als we bij de laatste col van vandaag aankomen staat daar [Route Ferme]. Hollander die ik ben dacht ik nog zal wel voor auto’s zijn of voor Fransen of zo. We rijden gewoon door en er komt steeds meer rotzooi op de weg dat met de sneeuw van de berg af is gekomen. Ook een paar plekken met sneeuw maar het gaat nog. We rijden door, maar dan bij de volgende bocht ligt er een berg sneeuw waar we niet overheen kunnen kijken. Toch ook voor ons echt wel route ferme. Betekend dus een 15 km terug rijden en vervolgens nog een omweg in totaal 40km extra aan de broek. Maar ja we kwamen voor het rijden. De weg die we dan volgen voert ons door een smalle kloof die slechts ruimte biedt aan de weg en een kolkende rivier. Het is reeds 20:00 uur als we stoppen voor korte rust. Gerard verwacht een telefoontje en Otto brengt zijn nicotine gehalte weer pijl. Bij mij heeft zich weer voldoende druk op de blaas opgebouwd dat we die maar weer eens leeg maken. We hebben nog een uur nodig om in Aix Les Thermes te komen. De receptie van hotel is al gesloten, maar er hangt gelukkig een brief op de deur dat de kamer open is. Dik voor mekaar en voor een zacht prijsje. Na onze spullen naar de kamer gebracht te hebben rijden we nog het centrum in voor een hapje. Slaapt wel lekker met een volle buik.