Ben alweer op tijd wakker en duik dit maal als eerste onder de douche. We waren in de veronderstelling dat we een eigen badkamer hadden, maar als ik uit de badkamer kom is er nog een bejaarde dame die kennelijk ook een kamer heeft gehuurd die richting de badkamer gaat. De keuken is goed gevuld, maar het is wel zelfbediening. Dus na het ochtendritueel schuiven we aan in de keuken voor het ontbijt. Zoals gezegd is er vanalles en de oudere dame schuift ook aan. Ze spreekt echter alleen Italiaans en wij dus niet. Maar ze lust wel koffie, dat wel. Na het ontbijt doen we gezamelijk de afwas. Na een laatste check laten lopen we naar beneden om de motoren weer te beladen. We kopen netjes een uitrijkaart ondanks dat we gemakkelijk om de slagboom kunnen rijden. Udine ligt niet ver van de Sloveense grens en dat is het eerste doel van vandaag. Het is nogal druk en na twee bochten ben ik nog maar alleen met Bas. We overleggen via de telefoon en we besluiten elkaar bij het eerste waypoint te zien. Dus Bas en ik rijden met z’n tweeën verder. Na een 45 minuten komen we aan bij de Sloveense grens en bij het tankstation aan Sloveens grens tanken we de brommers vol en wachten op de rest. Via What’sApp laat ik weten waar we staan, voor de zekerheid. Een koude cola en een plek in de schaduw maakt het wachten niet onaangenaam. Na ongeveer een kwartier komt de rest ook aan rijden. Na een peukenpauze rijden we gezamelijk verder. De route voert mooi binnendoor en Slovenië maakt een positieve indruk. We rijden door vele kleine dorpjes er is weinig verkeer en we genieten van het landschap. Ik heb moeite om een lunch locatie te vinden maar ik zie opeens een bord en besluit dat te volgen. We komen op een boerderij terecht die een hotel blijkt te zijn, maar ze serveren geen lunch. We kunnen wel wat drinken, en als we dat willen overnachten. Maar we hebben al iets geboekt, wat de gastvrouw duidelijk heel jammer vindt. Ze probeert het nog met dat veel mensen terugkomen uit Kroatië en bij haar komen overnachten. Maar we houden het bij een drankje, die zeker lekker koud is. De temperatuur is rond de 26 graden, dus vocht gaat er altijd wel in. Na het drankje rijden we weer verder. Een poosje later zie ik dan toch een restaurant met terras tijd voor de lunch.

We nemen cevapcici, voor als dit niet kent dat zijn gehaktstaafjes geserveerd met frietjes en een tomaten/uien saus. Het smaakt zeer goed en draagt bij aan de sfeer van de Balkan. Na het eten komen we terug bij de motoren en zien dat Jeroen’s motor bijna op zijn kant ligt. Het asfalt is door de zon zo zacht geworden dat de voet van de standaard diep in het asfalt is gezakt. Gelukkig is de motor niet omgevallen. Wij rijden richting de Kroatische grens, hoewel nog steeds Europa is Kroatië nog geen lid van de monetaire unie en moeten we voor het eerste euro’s voor buitenlandse knoeten omruilen dat doen we dus aan de grens. De grens paseren we zonder incidenten en we zijn in Kroatié. We gaan gelijk van de hoofdweg af en volgen een secundaire weg die door een mooi heuvelachtig mediteraan landschap voert. Rond vier uur komen we aan bij de Adriatische zee, we stoppen zodat onze benjamins even kunnen zwemmen. Bas en Jeroen duiken er lekker in. Ik had ook wel gewild maar eerlijk gezegd was het me gewoon te veel werk. Dus ik kijk toe en film het gespetter en houd een oogje in het zeil bij de motoren. Na het afkoelen rijden we verder aan de Adriatische kust. Rond zessen slaan we van de kust weg af en rijden een stijle weg naar richting de kust. Ik vindt het maar niks met mijn beladen RT. Maar eenmaal beneden is het leed geleden, we zijn aangekomen in een klein pitoresk dorpje. Onze overnachting is vlug gevonden, we verblijven in een appartement op de eerste verdieping en we kunnen zo over de hele baai kijken. Meteen maar de korte boks en de flipflops aan en de buurt verkennen. Een jongeman die wat engels spreekt legt uit dat er geen restaurants of iets dergelijks zijn in het dorp. Kak moeten we die steile helling weer op en omlaag. Ik probeer nog of er een pizza service is maar die is er ook niet. Gerard en Bas werpen zich op dan maar Pizza te gaan halen, waarschijnlijk uit pure angst voor Jeroen, want als die niets te eten krijgt dan…. Ik ga ondertussen kijke of ik toch maar even kan zwemmen, maar het water is erg koud en waar je het water in kan is het super glad dus ik laat het er maar bij. Als ik terugloop is de oude eigenaar aan het lachen. Hij probeert in het servokroats een gesprek te voeren maar met een beetje handen en voeten werk begrijp ik dat hij het ook te koud vindt. Hij nodigd mij uit voor een borrel, uit ervaring weet ik dat dat spul niet weg te krijgen is maar ook dat het heel onvriendelijk is om te weigeren. Dus ik neem de inventatie aan en zit evenlater bij hem op teras aan de Rakija. Rakija is een zelf gebrouwen drank met een hoog alcohol gehalte. Ik werk het drankje rustig weg en sla beleefd een tweede af. Otto is ook naar beneden gekomen en krijgt ook een drankje, gedeelde smart is halve smart. Rond 8 uur zijn Gerard en Bas terug met Pizza en bier, zijn die hutkoffers aan de GS’n toch ergens goed in. Hoewel, de pizza’s konden alleen rechtop staan en zijn dus naar de onderste helft van de doos gezakt. Nouja in de maag zit het ook allemaal door elkaar. De pizza’s en het bier smaken uitstekend zeker op het terras aan de Adriatische zee gezeten. We tafelen nog lang na die avond.

