Vol verwachting wordt ik wakker en begin met me aan te kleden want de badkamer is nog bezet, volgens mij slaapt Garard met één oog open en bij het geringste geluid is hij wakker. Oude gewoonten denk ik maar zo. Nadat we allemaal gereed voor het ontbijt zijn lopen we naar eetzaal waar het ontbijt geserveerd is. De eigenaresse legt ons uit wat er allemaal te beleven en te verkrijgen is. We starten maar eerst met een bakkie van het zwarte levensvocht met cafeïne zodat we nog meer alerter worden dan dat we al zijn. Vandaag staat een lange route met een aantal hoogte punten op de planning. Het ontbijt was werkelijkwaar verukkelijk. We lopen weer naar boven om de motorkleding aan te doen en onze tassen weer in de koffers van de motorfiets op te bergen. De motorfietsen staan keurig op ons te wachten.
Van Barbara krijgen wat lekkers voor onderweg en visitekaartje zodat we haar niet zouden vergeten. We worden uitgezwaaid als we in noordelijke richting richting het eerste hoogtepunt van de dag rijden, de Großglockner. Maar eerst worden we getrakteerd op een groot aantal haarspeldbochten altijd weer gaaf om te doen. Maar bij de afslag naar de Großglockner staan we opeens voor een slagboom, we moeten opnieuw tol betalen om over deze tjotten te mogen rijden. De tol valt niet mee is toch 25 euro per persoon, naast het autobahnvignet. Maar wat volgt is eigenijk het geld wel waart een mooi bergrit naar het hoochtor en onderweg stoppen we nog om dit allemaal fotografisch vast te leggen.
Na dat we dit allemaal vastgelegd hebben gaan we verder naar de Großglockner. Daar aangekomen is nog lastig om een parkeerplekje te vinden maar uiteindelijk kunnen we de motor in twee parkeervakjes zetten en gaan we naar de gletscher kijken.
De gletscher is behoorlijk gesmolten, ter vergelijk een foto uit het album van mijn ouders van de zelfde plek in 1962.
Na het schieten van de ploatjes moeten we weer door. We rijden verder noordelijk over de Großglocknerstrasse en bij Bruck draaien we naar het oosten. Bij Jeroens skivakantiebestemming, Flachau, genieten we van de luch in zijn favoriete afterskihut. En we moeten weer door we zijn pas op de helft. Dan wordt ik onderweg gebeld door booking.com. Het hotel dat ik gereserveerd had blijkt door omstandigheden gesloten. We stoppen om de kaart en op booking de hotels te raadplegen. In overleg met de klantenservice kiezen we een ander hotel in buurt van onze oorspronkelijke bestemming. We komen langzaam in de buurt van het volgende hoogtepunt, de Nockalm-Höhenstraße. Hier aangekomen staan we weer voor slagboom voor de tolheffing, hier is het prijskaartje wat milder en moet ik 52,50 voor ons vijfen aftikken. Ook hier worden onze oogbollen weer gestreeld met een schitterend alpenlandschap. Rond de klok van vieren stoppen we nog op de Turracherhöhe voor een bakkie.
Omdat het al rijkelijk laat is moeten we vaart maken naar het hotel, dus snel door want het is nog 100 km rijden. Het asfalt rolt lekker onder ons door en we arriveren rond zes uur bij wat lijkt een chauffeurscafe. We krijgen eenvoudige maar schone kamers toegewezen en samen met mijn slapie Otto nemen we intrek. Het weer is nog aangenaam dus besluiten we op het terras te gaan zitten, voor eerst maar eens een kouwe kletser. Het bier wordt gebracht en we krijgen ook de kaart om iets te eten uit te zoeken. We gaan allemaal voor de bauren cordonblue met pommes en natuurlijk zalf. De wirt komt nog gezellig een praatje maken en trakteert ons op snaps, maar die bocht drink ik niet maar sla hem ook niet af en schuif hem door naar Otto. Het eten is werkelijk voortreffelijk, cordonblue met daar nog een handje geraspte kaas. Ik krijg hem niet op zoveel is het. Ik heb wel mijn best gedaan.
De zon is al lang onder als we voldaan (met de nadruk op vol) richting onze kamer gaan. Na het tandenpoetsen kijken Otto en ik of we de buurt kunnen wakker houden terwijl wij lekker snurken